ียนมีฝีมือมากที่สุดในด้านเกษตรกรรมปราณ ความกระหายในพื้นที่ท้องทุ่งปราณย่อมรุนแรงกว่าตระกูลอื่น พวกมันจับจ้องเกาะเมฆตระกูลเยิ่นตาเป็นมันมานานแล้ว วางแผนตระเตรียมเข้ายึดครองในอีกไม่ช้าไม่นานนี้ แต่พวกจั่วม่อไม่ทราบผุดขึ้นมาจากที่ใด กลับหยิบฉวยเกาะเมฆตระกูลเยิ่นไปต่อหน้าต่อตาพวกมัน“อย่าเพิ่งวู่วาม” เถียนหย่งชิงขบคิดอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะกล่าวออกมา “เรายังไม่ทราบความเป็นมาของคนกลุ่มนี้ หากบุ่มบ่ามเคลื่อนไหวทันที ยากจะคาดเดาผลสุดท้าย สมควรหยั่งเชิงเสียก่อนลองส่งคนไปถามพวกมันว่ายินดีขายเกาะหรือไม่? เรื่องราคาสามารถเจรจากันได้!”“สถานที่อันดีงามเยี่ยงนั้น ผู้ใดจะโง่งมจนยอมขายออกมา?”เถียนเหิงปอไม่เชื่อ“นั่นกลับไม่แน่นัก” เถียนหย่งชิงกล่าวอย่างยิ้มแย้ม “ไม่ว่าพวกมันจะมีท้องทุ่งปราณมากมายเท่าใด แต่หากไม่มีเกษตรกรปราณ ทุกอย่างก็มีแต่สูญเปล่า! สิ่งเดียวที่อาจจะทำให้ผู้อื่นรีรอลังเลอยู่บ้าง กลับเป็นใยไหมเมฆารินไหล”เหล่าผู้อาวุโสหัวร่อฮาฮา เกษตรกรปราณในเมืองซวีหลิงกว่าเจ็ดในสิบทำงานให้แก่ตระกูลเถียน ท่านปู่สามของตระกูลเถียนมีฝีมือทางเพาะปลูกพืชปราณ เป็นเกษตรกรปราณชั้นสูงผู้ครอบครองป้ายหยกชิวสือ เกษตรกรปราณส่วนใหญ่ยังหวังความก้าวหน้า จึงพร้อมใจกันเข้าสู่ตระกูลเถียนเมื่อมีจำนวนเกษตรกรปราณมากที่สุด ความกระหายอยากต่อท้องทุ่งปราณของตระกูลเถียนจึงรุนแรงที่สุด ทว่าเกาะเมฆที่มีท้องทุ่งปราณมากที่สุดในละแวกใก
