ชิงเห็นเจตจำนงกระบี่ของมันถูกทำลายอย่างง่ายดาย เซี่ยซานแค่นเสียงอย่างเย็นชา กระบี่คู่เงามายาหายวับไปจากมือ ลำแสงสองสายแผดเสียงกระหึ่มกลางอากาศ เสียงหนึ่งทุ้มลึกหนาหนักอีกเสียงหนึ่งแหลมสูงบาดหู ทั้งคู่ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างพร้อมเพรียง!ตามหลังพวกมันไปเป็นสายรุ้งสองสายบิดพันเป็นเกลียวท่ามกลางเสียงกรีดแหลมสะท้านขวัญวิญญาณ กระบี่คู่จู่โจมเข้าใส่เยิ่นซันอย่างหักโหม!
จงหยูแม้เห็นเจตจำนงหมัดของมันพลาดเป้า แต่สีหน้าไม่ได้แปรเปลี่ยนแม้แต่น้อย ดวงตายังคงครึ่งหลับครึ่งลืมเหมือนเช่นเดิมสีหน้าเคร่งขรึมสง่างาม ทว่าดอกบัวโลหิตบนหน้าผากเปล่งแสงเจิดจ้า ราวกับว่าเพิ่งจุ่มลงไปในโลหิตสดๆด้านหลังมัน เห็นเงาเลือนรางมหึมาสายหนึ่งปรากฏขึ้นโพธิสัตว์มังกรคชสาร!เงาร่างนั้นค่อยๆ กลายเป็นหนึ่งเดียวกับจงหยู อาภรณ์ของจงหยูโบกสะบัดโดยปราศจากแรงลม กระพือพัดอย่างหนักหน่วงรุนแรง รอจนดวงตาทั้งคู่ลืมขึ้นอย่างแช่มช้า ดวงตาทั้งคู่ก็ว่างเปล่าปราศจากอารมณ์ใด ดอกบัวโลหิตบนหน้าผากเจิดจรัสดุจเปลวเพลิงอันเกรี้ยวกราดมันยกมือ ต่อยออกไปหนึ่งหมัด หนึ่งหมัดที่สุดแสนจะธรรมดาสามัญ!
ในด้านของพลังสภาวะ ผู้ที่น่าตื่นตระหนกที่สุดกลับไม่มีผู้ใดเกินเหวยเสิ้ง!เห็นเถาวัลย์เขียวที่เต้นเร่าอย่างดุเดือดของฝ่ายตรงข้ามสามารถทำลายเจตจำนงกระบี่ของมันอย่างง่ายดาย เหวยเสิ้งไม่ได้แสดงความขลาดเขลาใดๆ ดวงตาดุจพยัคฆ์สาดประกายเจิดจ้าจิตวิญญาณการต่อสู้ปะ
