มีถ้อยคำใด จั่วม่อตวัดมือตบฉาดๆ อีกชุดใหญ่ ตบจนเยิ่นจิ้งเห็นดาวทองระยิบระยับ ดวงตาทอแววหวาดหวั่นขวัญผวานางในที่สุดค่อยจดจำได้ ว่าตนยังอยู่ในเงื้อมมือของคนร้ายที่น่าสะพรึงกลัวนี้หลังจากตบจนสาแก่ใจ จั่วม่อโทสะสลายคลายเล็กน้อย แค่นเสียงอย่างเย็นชา “เจ้านี่ช่างแส่หาเรื่องโดยแท้! ไม่ถูกทุบตีไม่หลาบจำใช่หรือไม่!”เยิ่นจิ้งสะท้านเฮือก หุบปากฉับอย่างหวาดผวา บุรุษนี้แม้สดใสเยาว์วัย รูปโฉมท่วงท่าคล้ายไม่ชั่วร้ายอำมหิต แต่เจตนาฆ่าฟันที่แผ่ซ่านออกมา ทำให้นางถึงกับสั่นระริกซางเว่ยหมิงหน้าเปลี่ยนเป็นสีม่วงคลํ้า ต่อหน้าค่อยกลขบวนใหญ่นี้ พลังบำเพ็ญเพียรของมันต้อยตํ่าไม่ต่างจากกระดาษแผ่นหนึ่งกงซุนชาได้รับการคุ้มครองจากจงหยู ไม่รู้สึกอันใดจั่วม่อเหลือบมองสภาพของซางเว่ยหมิงแวบหนึ่ง จากนั้นตะโกนบอก “เหล่าเซี่ย เสาโคมชาววังต้นที่สามทางด้านขวาของเจ้า ทำลายมันเสีย!”ตั้งแต่เดินเข้ามาในร้าน มันก็เฝ้าสังเกตโคมชาววังเหล่านี้อยู่แล้ว ร้านค้าเช่นนี้ย่อมต้องมีขบวนค่ายกลคุ้มครองร้าน ไม่ใช่เรื่องแปลกอันใด แต่การตื่นตัวต่อสภาพแวดล้อมทุกที่ที่ย่างเท้าเข้าไปไม่ปล่อยให้ตนเองตกอยู่ในสถานที่อันตราย กลายเป็นสัญชาตญาณของจั่วม่อไปเสียแล้ว
เซี่ยซานผู้คันไม้คันมืออยู่นานแล้ว ไม่เสียเวลากล่าวคำใดเพียงสะบัดมือขวับๆ ปราณกระบี่สีรุ้งพวยพุ่งออกมา ฟันใส่เสาโคมชาววังต้นที่สามทางขวามือ ราวกับตัดก้อนเต้าหู้ก็มิปานทุกคนรู้สึกร่างกายเบ
