หมิง กล่าวว่า “นั่นคือซางเว่ยหมิงจากตระกูลซางเก่าแก่!อย่าได้ฆ่ามัน หลานต้องการจัดการให้มันตายอย่างช้าๆ!”ซางเว่ยหมิงใบหน้าเขียวคลํ้า มันทราบว่าวันนี้ยากจะรอดพ้นชะตากรรมแล้ว!“ตกลง ตกลง ขอเพียงเจ้าพึงพอใจ ไม่ว่าอะไรก็ได้ทั้งนั้น!”ท่านปู่ใหญ่ปลอบประโลมด้วยสีหน้าเมตตาปราณีหาใดเปรียบ“และบุตรชายของมันที่อยู่ในสำนักกระบี่ภูผาโปร่งนั้นด้วย!”เยิ่นจิ้งกล่าวอย่างอาฆาตไม่สิ้นสุด“แน่นอนแน่นอน พวกเราจะต้องจับมันมาให้แก่จิ้งเอ๋อร์แน่นอน!”ซางเว่ยหมิงรู้สึกราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางศีรษะ ในสายตามืดทะมื่น!เยิ่นจิ้งเผยอยิ้มเหี้ยมเกรียม ยังคงกล่าวอีกว่า “หลานต้องการ… …”ในเวลานี้เอง จั่วม่อกับพวกพลันร่างหายวับไป!ผู้เฒ่าเยิ่นทั้งสามสีหน้าแปรเปลี่ยนกลับกลาย ท่านปู่ใหญ่ตอบสนองทันควัน ผลักร่างเยิ่นจิ้งไปด้านหลังมัน ตระเตรียมปกป้องคุ้มครองอย่างเต็มที่เจตจำนงกระบี่สุญตา เจตจำนงกระบี่สายรุ้ง และเจตจำนงหมัดอันหนาหนักพลันปรากฏขึ้น!พลังแต่ละสายแยกย้ายจี้ใส่ผู้เฒ่าเยิ่นทั้งสามอย่างพร้อมเพรียง!สามผู้เฒ่ารู้สึกสยดสยองจนขนลุกเกรียว!ในเวลาเดียวกัน เงาร่างสีทองสายหนึ่งวาบขึ้นด้านหลังคนทั้งสามเยิ่นจิ้งสุ้มเสียงชะงักขาดหายในบัดดล รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมแข็งค้างอยู่บนใบหน้า นางได้ยินเสียงกระดูกหักอย่างน่าสยดสยอง เป็นกระดูกคอของนางเองที่ถูกบดขยี้จนแหลกลาญคามือ แล้วนางก็พบว่าในสายตาของนางกลายเป็นมุมมองอันแปลกประหลาดยิ่งก่อนที่คลื่นค
