เต็มฝืน รีบกล่าว “ขออภัยด้วย! เด็กหญิงผู้นี้ยังคงตื่นตกใจเกินไป เป็นที่หัวร่อเยาะของทุกคนแล้ว! บทเรียนวันนี้เป็นสิ่งที่ดีสำหรับนางจริงๆ!”วาจาของสวีเจิ้งเวยทำให้จั่วม่อกับพวกสีหน้าคลายลงอีกครั้งแต่แล้วในเวลานี้เอง สุ้มเสียงเย็นเยียบสายหนึ่งดังขึ้นจากหน้าประตู “เด็กของตระกูลเยิ่นเราต้องให้ผู้อื่นมาสั่งสอนตั้งแต่เมื่อใด?”สวีเจิ้งเวยสีหน้าแข็งทื่อในบัดดล!เห็นบุรุษชราสามคนเดินผ่านประตูเข้ามา พวกมันผมเผ้าหนวดเคราขาวโพลน สีหน้ามืดทะมึน ชั่วขณะที่จั่วม่อคว้าตัวเยิ่นจิ้ง นางลอบทำลายยันต์ช่วยชีวิตบนร่าง สามผู้เฒ่าเมื่อได้รับสัญญาณร้องขอความช่วยเหลือจากเยิ่นจิ้ง ถึงกับหน้าซีดขาว รีบรุดมาในบัดดลเยิ่นจิ้งพอพบเห็นเฒ่าชราทั้งสาม พลันรํ่าไห้ปานจะขาดใจโถมเข้าไปในอ้อมกอดของเฒ่าชราที่เป็นผู้นำขบวน “ท่านปู่! ท่านปู่!”บุรุษชราที่เป็นหัวหน้าขบวนปลอบประโลมนางอย่างอ่อนโยน“จิ้งเอ๋อร์ ไม่ต้องรํ่าไห้แล้ว ปู่จะสะสางบัญชีให้กับเจ้าเอง!”เยิ่นจิ้งเงยหน้าขึ้น ดวงตาสาดประกายอาฆาตมาดร้าย ขบกรามแน่น “หลานต้องการให้พวกมันทุกคนตกตาย! พวกมันทั้งหมดต้องตาย!”“จิ้งเอ๋อร์ วางใจเถอะ” ผู้เฒ่าอีกคนกล่าว “ปู่รองรับประกัน ว่าพวกมันไม่อาจมีชีวิตรอดพ้นจากวันนี้แน่”“กล้าข่มเหงตระกูลเยิ่นเรา พวกเจ้าช่างขวัญกล้าบังอาจนัก!”เยิ่นเหล่าซัน (อันดับสามแซ่เยิ่น)ใบหน้าเย็นชา เจตนาฆ่าฟันล้นทะลักออกมาเยิ่นจิ้งดวงตาดุร้ายอำมหิต ชี้ไปยังซางเว่ย
