าสวีปวดเศียรเวียนเกล้าอย่างรุนแรง กับนิสัยใจคอเย่อหยิ่งจองหองของเยิ่นจิ้ง มันหาได้มีความรู้สึกที่ดีด้วยไม่ แต่มันยังต้องคำนึงถึงผู้อาวุโสบางคนของตระกูลเยิ่นด้วย เหตุผลที่เยิ่นจิ้งสามารถเย่อหยิ่งจองหองไปทั่วเมืองซวีหลิง เกี่ยวข้องโดยตรงกับการที่ผู้อาวุโสเหล่านั้นมักจะตามใจและให้ท้ายนาง เหล่าตาเฒ่านิสัยประหลาดพวกนั้น!หากวันนี้มันเพียงยืนดูเฉยๆ พรุ่งนี้ตาเฒ่าเหล่านั้นจะต้องมารังควานหาเรื่องมันถึงที่แน่!นั่นคงยํ่าแย่มากแล้ว!ผู้เฒ่าสวีในใจฝืนยิ้มขมขื่น มันประสานมือ กล่าวอย่างจริงใจ“พี่น้องทุกท่าน เราผู้เฒ่ามีความสัมพันธ์กับผู้อาวุโสในบ้านของเด็กหญิงผู้นี้ เด็กหญิงนี้ไม่ล่วงรู้เรื่องราวทางโลก เรื่องวันนี้ถือเป็นบทเรียนแก่นางแล้ว โปรดคลายมือ ปลดปล่อยนางเถอะ”จั่วม่อเดิมทีไม่ได้ตั้งใจจะปลิดชีวิตน้อยๆ ของเยิ่นจิ้งอยู่แล้วเห็นสวีเจิ้งเวยขอร้องอย่างจริงใจ มันพยักหน้าพลางกล่าวง่ายๆ“ตกลง!”กล่าวจบคำ ก็สะบัดมือ ส่งเยิ่นจิ้งปลิวลิ่วไปทางผู้เฒ่าสวีผู้เฒ่าสวีรีบยกมือ ประคองร่างเยิ่นจิ้งเอาไว้อย่างนุ่มนวล!เยิ่นจิ้งพอยืนหยัดมั่น ดวงตาเปลี่ยนเป็นแดงฉาน ชี้นิ้วไปยังจั่วม่อกับพวก กรีดร้องเสียงแหลม “ท่านปู่สวี! ฆ่าพวกมัน! ฆ่าพวกมันให้หมดสิ้น!”ผู้เฒ่าสวีสีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นปั้นยาก มันคาดไม่ถึงว่าเยิ่นจิ้งจะโง่งมบัดซบจนไม่ตระหนักถึงสถานการณ์ คนกลุ่มนั้นสีหน้าเคร่งเครียดเย็นชาลง เผยเจตนาฆ่าฟันออกมามันแย้มยิ้ม
