ือกว่าที่พวกมันคาดคิดเอาไว้มาก! รอจนพวกมันเข้าไปใกล้กว่านี้ ความรู้สึกนี้ยิ่งรุนแรงขึ้นกว่าเดิม นี่ราวกับเต่าทะเลมหายักษ์ลอยตัวเงียบๆ อยู่ในทะเลเมฆ เบื้องหน้ามัน ซิวเจ่อช่างเล็กกระจ้อยร่อยไม่ต่างจากฝุ่นธุลี!เมื่อเข้าไปใกล้เกาะใหญ่ เกาะเล็กเกาะน้อยที่พวกมันพบเห็นก็เพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อยๆ เกาะเล็กๆ เหล่านี้กระจัดกระจายอยู่ทั่วไปโดยไม่มีรูปแบบ มีขนาดที่หลากหลาย ที่ขนาดเล็กมีเส้นผ่าศูนย์กลางไม่กี่สิบจั้ง ที่ใหญ่โตมีอาณาบริเวณนับหมื่นหมู่เมื่อจั่วม่อกับพวกบินเข้าไปใกล้เกาะใหญ่ เห็นซิวเจ่อผู้หนึ่งเหินทะยานขึ้นจากหนึ่งในเกาะน้อย ซิวเจ่อผู้นี้หน้าตาเฉลียวฉลาดสวมเสื้อคลุมยาวทำจากผ้า ดูสุภาพเรียบร้อยยิ่ง พอเข้ามาถึงระยะห้าสิบจั้งจากเต่าดำ ก็รีบหยุดยั้งลงอย่างรู้ความ ประสานมือคารวะพลางร้องทักทายเสียงดังฟังชัด “ผู้น้อยซางเว่ยหมิง ขอต้อนรับเถ้าแก่ทุกท่านเข้าสู่เกาะเมฆตงเสิ้ง ผู้น้อยขออวยพรให้กิจการค้าของทุกท่านรุ่งเรืองเฟื่องฟู! ไม่ทราบว่าทุกท่านต้องการผู้นำทางหรือไม่? ผู้น้อยเป็นคนท้องถิ่นนี้ หากเถ้าแก่ท่านต้องการทราบเรื่องใด ไม่ว่าซื้อหรือขาย ผู้น้อยอาจช่วยประหยัดเรี่ยวแรงให้ท่านได้มากหลาย”ซางเว่ยหมิงสีหน้าเปิดเผย ปราศจากท่าทีประหม่าอายใดๆ“ผู้นำทาง?” จั่วม่อรู้สึกน่าสนใจอยู่บ้าง หลังจากขบคิดแวบหนึ่ง มันก็ร้องสั่ง “เรียกเปาอี้ออกมา”กล่าวจบคำ มันก็พลิ้วกายออกจากเต่าดำเป็นคนแรก เหวยเสิ้งเป็นห่วงคว
