มันก็ต้องพึ่งพาตัวเอง เรียนรู้ด้วยตัวเอง ในที่สุดพบพานผูเยา เวทวิชาเอยศาสตร์อสูรเอยหลั่งไหลมาหามันอย่างง่ายดายปานสายนํ้าไหลผู้ใดจะรู้ หลังจากแล่นเรืออย่างไร้คลื่นลมได้ไม่เท่าไร การเปลี่ยนแปลงภายในร่างกายมัน ทำให้ประสบการณ์หลายพันปีของผูเยากับเว่ย กลับกลายเป็นไร้ค่าในชั่วข้ามคืนบรรดาเวทวิชากับศาสตร์อสูรอันทรงพลังพากันโบกมือรํ่าลามัน โดยไม่แยแสสนใจสายตาอาลัยอาวรณ์ของมัน ล่องลอยจากไปอย่างไม่ไยดีเพียงชั่วข้ามคืน มันก็กลับสู่จุดเริ่มต้นอีกครั้งโลกนี้มันอะไรกัน… …จั่วม่อฝืนยิ้มขมขื่น แต่ก็เพียงแค่ฝืนยิ้มขมขื่น หาได้ท้อแท้ผิดหวังไม่ โชคชะตาก็เหมือนกับปัญหาศาสตร์อสูรเหล่านั้น ท่านไม่สามารถเลือกปัญหาที่จะเข้ามาหาท่านได้ ทางเลือกของท่านมีเพียงแก้ปัญหาให้ได้ หรือรอความตายส่วนเรื่องที่ว่าจะสามารถแก้ปัญหาได้หรือไม่ นั่นจึงเป็นคำถามถัดไปดูเหมือนว่าเกอมีชะตาที่ต้องเดินไปในเส้นทางตกระกำลำบาก!ไฮ้ ไม่มีทางเลือกเลยจริงๆ ยอดฝีมือมักต้องถูกเคี่ยวกรำด้วยความลำบากเหมือนเช่นเกอนี่เอง… …ปลอบประโลมตัวเองเช่นนี้ จั่วม่อลูบใบหน้า พยายามปลุกปลอบจิตวิญญาณต่อสู้ ทรุดกายลงนั่ง เริ่มขบคิดใคร่ครวญและทำการทดลองรอบใหม่
“ผู้เยาว์หมิงเลี่ย ศิษย์ของคุนหลุน รับผิดชอบดูแลพื้นที่แถบนี้ผู้เยาว์ลงมือช่วยเหลือล่าช้า ผู้อาวุโสโปรดอภัยให้ด้วย!” หมิงเลี่ยกล่าวเสียงดังฟังชัด ประสานมือคารวะไปทางเต่าดำในระยะไกล สีหน้าท่าทีอ่อนน้อมถ
