่แห่งนี้ล้วนเป็นศิษย์สำนักใหญ่ทั้งสิ้น ส่วนคนเหล่านี้หากไม่ใช่มาจากอาณาจักรนภาจันทร์ ก็มาจากอาณาจักรขุนเขาน้อย พวกมันไม่มีความรู้สึกที่ดีต่อบรรดาสำนักใหญ่แต่หากพวกมันปะหน้าอสูรปิศาจเข้า ผลสุดท้ายก็ไม่จำเป็นต้องขบคิดแล้ว“ลองไปสอบถามกันดู ในเรือของเราผู้ใดมีแผนที่เขตแดนของมหานครนภาโลหิตบ้าง?” จั่วม่อกล่าวอย่างครุ่นคิด “อยู่ที่นี่หากแม้แต่ทิศทางเรายังไม่รู้ ได้แต่เป็นคนตาบอดคลำทางเท่านั้น นั่นอันตรายเกินไป”ทุกคนแยกย้ายกันไปทันทีจั่วม่อนวดขมับ ปัญหาถาโถมเข้ามาไม่ขาดสายประดุจคลื่นสาดซัด พวกมันเพิ่งหลุดรอดออกจากสนามรบโบราณ เพียงเพื่อเข้าสู่สถานที่อันตรายสุดกู่อีกแห่งหนึ่ง มหานครนภาโลหิตในปัจจุบันเป็นสถานที่ที่ห่างไกลจากความสงบสุขที่สุดในโลก อาณาบริเวณที่เคยใช้ล่าอสูร บัดนี้กลายเป็นสวนหลังบ้านของอสูรปิศาจไปแล้วอสูรปิศาจ… …จริงสิ! จั่วม่อใจกระตุกวูบ ความยินดีพลุ่งขึ้นในใจ มันไฉนหลงลืมคุกสิบนิ้วไปเสียได้! จั่วม่อรีบเข้าสู่คุกสิบนิ้วในบัดดล หนานเยว่กับคังเจ๋อไม่ได้อยู่ที่นี่ในตอนนี้ แต่โชคดีที่หมิงเจวี๋ยจื่ออยู่“ต้าเหรินต้องการแผนที่อาณาจักรของมหานครนภาโลหิตหรือ?” หมิงเจวี๋ยจื่อกล่าวอย่างครุ่นคิด “นี่ไม่ยากนัก แต่ต้องใช้เวลาอยู่บ้าง ต้าเหรินเร่งรีบหรือไม่?”“อา รีบด่วนมาก!” จั่วม่อผงกศีรษะอย่างไม่ลังเล ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก“ทราบแล้ว!” หมิงเจวี๋ยจื่อรีบออกจากคุกสิบนิ้วไปทันทีก้อนหินที่ถ่วงในใ
