ั่วม่อดูแปลกพิกลอยู่บ้าง จนพวกมันอดห่วงกังวลไม่ได้จั่วม่อได้สติทันที เห็นความห่วงใยบนใบหน้าเหล่านั้น ต้องฝืนเค้นรอยยิ้มขึ้น กล่าวว่า “ไม่มีอะไร ข้าไม่เป็นไร!”ฟังว่าจั่วม่อปกติดี ทุกคนค่อยถอนหายใจอย่างโล่งอกพวกมันพากันขยับออกไป จั่วม่อพลันเห็นอสุภประหลาดจากมุมหางตา หัวใจโลดขึ้นทันที รีบโถมเข้าหาอสุภประหลาดอย่างร้อนใจมันคล้ายเพียงสะกิดเท้าเบาๆ เหมือนเช่นทุกครั้ง แต่ภาพตรงหน้ากลับพร่าเลือนวูบ!ร่างมันพุ่งลิ่วไปข้างหน้า ยังไม่ทันจะเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น มันคล้ายชนใส่อะไรบางอย่างเข้าเต็มแรง ในสายตามืดทะมึนจั่วม่อเบิกตาอย่างโง่งม!เม็ดทรายเล็กละเอียดนับไม่ถ้วนไหลเข้าไปในปากที่อ้ากว้างมันในที่สุดค่อยตระหนักว่าเกิดอะไรขึ้นมันพุ่งชนทะลุเข้ามาอยู่ในเนินทราย!โดยไม่จำเป็นต้องผนึกพลังจิตสำนึก มันก็สามารถตรวจจับทุกสิ่งโดยรอบได้อย่างละเอียดชัดเจน มันอยู่ใต้เนินทรายจริงๆ! พุ่งชนหัวปักเข้ามาในเนินทราย!นี่มันเรื่องบ้าบออะไรกัน?มันไม่อาจเข้าใจได้ กดมือลงบนพื้นโดยไม่ตั้งใจ เพียงคิดดึงตัวเองออกจากพื้นทราย แต่แล้วมือของมันยังไม่ทันจะใช้กำลังใดร่างพลันพุ่งลิ่วดุจกระบี่บินเหินทะยาน สูงขึ้นไปกลางอากาศหลายจั้ง!กลางเวหา จั่วม่อปล่อยให้ทรายผลึกทองไหลร่วงลงจากร่าง สีหน้าว่างเปล่าซึมเซาผู้ใดสามารถบอกข้าได้ว่าเกิดอะไรขึ้น?ใบหน้าสับสนงุนงง จั่วม่อตัวแข็งทื่อ ร่วงลิ่วลงมาดุจก้อนหินรอจนอยู่ห่างจากพื้นสิบกว่าจั้ง แม้ว่
