ามันยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นแต่ก็ทราบว่าจะต้องเป็นเพราะการเปลี่ยนแปลงทางสังขารร่างกายของมันแน่อันดับแรกก็ต้องลงไปเสียก่อนค่อยว่ากัน มันคิดเช่นนี้แต่เพียงแค่ความคิดบังเกิด จั่วม่อสายตาพร่าเลือนวูบอีกครั้งรอจนมองเห็นชัดตา มันก็ลงมาถึงพื้นเรียบร้อยแล้ว!พบพานผีสางแล้ว!จั่วม่อสะท้านขึ้นทั้งร่าง!
“ครั้งนี้ต้าเหรินได้รับประโยชน์ไม่น้อยจริงๆ!” เซี่ยซานเงยหน้าขึ้นมอง พลางทอดถอนชมเชย“ต้าเหรินเป็นยอดอัจฉริยะโดยแท้!” จงหยูประนมมือ สีหน้าเคร่งขรึมสำรวม “เมื่อครู่นี้ข้ากระทั่งร่างของต้าเหรินยังไม่เห็นชัดตา! น่าสะพรึงกลัวยิ่ง!”“ข้าก็เช่นกัน!” เซี่ยซานเข้าอกเข้าใจเป็นอย่างดี จากนั้นหันไปถามเหวยเสิ้ง “เหวยซือ เมื่อครู่ท่านเห็นชัดตาหรือไม่?”เหวยเสิ้งสั่นศีรษะ แต่ไม่กล่าวอันใด นึกถึงท่าร่างของจั่วม่อเมื่อครู่ ความตื่นตะลึงสายหนึ่งพาดผ่านในใจ ในสายตาของมันเมื่อครู่ก็เห็นเพียงเงาเลือนรางสายหนึ่ง!นี่เป็นไปไม่ได้!เหวยเสิ้งแทบร้องอุทานอย่างแปลกใจ ควรทราบว่ามันไม่ได้สัมผัสผู้อื่นโดยพึ่งพาแค่เพียงสายตาของมันเท่านั้น แต่เป็นการใช้เจตจำนงกระบี่แทนสายตา! ในประสบการณ์ของมัน ไม่มีสิ่งใดรวดเร็วไปกว่าเจตจำนงกระบี่!แต่เมื่อครู่… …เจตจำนงกระบี่ของมันถึงกับติดตามความเร็วของศิษย์น้องไม่ทัน!นี่หมายความว่าอย่างไร? มันเหงื่อเย็นไหลท่วมแผ่นหลัง หากเจตจำนงกระบี่ไม่อาจไล่ทันความเร็วของผู้อื่น นี่ย่อมหมายความว่ามันไม่สามา
