รถจับตรึงอีกฝ่ายไว้ได้ เมื่อไม่อาจจับตำแหน่งเป้าหมายการโจมตีย่อมไร้ผล!เกิดอะไรขึ้นกับศิษย์น้อง? เกิดอะไรขึ้นกันแน่?
จั่วม่อก้มตัวลง ค่อยๆ ยกเท้าขึ้นอย่างระมัดระวัง จากนั้นวางเท้าลงช้าๆ ราวกับว่าทรายใต้ฝ่าเท้าของมันเป็นสมบัติลํ้าค่าอันเปราะบางทุกผู้คนที่อยู่รอบข้างสายตาเปลี่ยนเป็นแปลกพิกล ต้าเหรินดูคล้ายเป็ดกำลังเดินย่อง!จั่วม่อไม่ได้สังเกตเห็นสายตาของคนอื่น สมาธิจิตใจทั้งหมดของมันทุ่มเทลงไปที่สองเท้า แต่ละก้าวของมันมุ่งมั่นบรรจงราวกับกำลังเย็บปักถักร้อยบัดเดี๋ยวจมลึก บัดเดี๋ยวตื้นเขินสลับกันไป ในที่สุดจั่วม่อเดินไปถึงเบื้องหน้าอสุภประหลาดอย่างทุลักทุเล ค่อยระบายลมหายใจอย่างโล่งอก“เกิดอะไรขึ้นกับข้า?” จั่วม่อถามห้วนๆเจ้าหลอกลวงพวกมันทั้งหมด แล้วยังฉุดลากเสี่ยวเหยียลงนํ้าไปด้วย ตอนนี้เมื่อเป็นเช่นนี้ เจ้าต้องมีคำอธิบาย!อสุภประหลาดเอียงคอ “เจ้าหมายความว่าอย่างไรที่ว่าเกิดอะไรขึ้น?”จั่วม่อถลึงตา “ร่างกายข้า! เกิดอะไรขึ้นกับร่างกายของข้า?”อสุภประหลาดกวาดตามองมันขึ้นๆ ลงๆ จากนั้นกล่าว“ร่างกายของเจ้าปกติธรรมดามาก”จั่วม่อแทบกระอักเลือด ปกติธรรมดา? นี่ยังเรียกว่าปกติธรรมดาอีก? เช่นนั้นร่างกายเสี่ยวเหยียที่ผ่านมาเรียกว่าอะไรเล่า?ผิดปกติอย่างนั้นหรือ?มองดูสีหน้าเรียบเฉยของอสุภประหลาด จั่วม่อลอบทอดถอนอย่างช่วยไม่ได้ เป็นมันโง่เขลาไปเอง ที่หวังพึ่งพาเจ้าวัตถุโบราณจากหลายหมื่นปีมาแล้ว! หลายหมื่น
