าคนเหล่านี้คิดอะไร แต่เพื่อไม่ให้ระคายเคืองอสุภประหลาด มันพยายามปั้นสีหน้าเปี่ยมไมตรีจิต กับรอยยิ้มไม่มีพิษมีภัยอย่างสุดความสามารถในใจลอบหมายหัวเอาไว้ เจ้าโง่พวกนี้รอไปก่อนเถอะ ข้าจะจัดการพวกเจ้าเรียงตัวทีหลัง!อสุภประหลาดสีหน้าที่บิดเบี้ยวค่อยๆ ผ่อนคลายลง วาจาเริ่มราบรื่นกว่าเดิม “เจ้า… …เจ้าเข้ามาได้อย่างไร?”จั่วม่อพอถูกดวงตาสีเทาของอสุภประหลาดจ้องมอง ต้องขนหัวลุกชี้ชัน รีบตอบว่า “ค่ายกลเคลื่อนย้ายของพวกเราถูกใครบางคนลอบก่อกวน ดังนั้นถูกส่งมาที่นี่”“ค่ายกลเคลื่อนย้าย?” อสุภประหลาดจับจุดสำคัญของข้อมูลข่าวสารได้ทันที“ใช่แล้ว ค่ายกลเคลื่อนย้าย” จั่วม่อพยักหน้าซํ้าๆ“ค่ายกลเคลื่อนย้ายคืออะไร?” อสุภประหลาดซักถาม“เอ่อ นี่เป็นเรื่องซับซ้อนที่ยากจะอธิบายได้… …” จั่วม่อโบกไม้โบกมือ“ไม่มีปัญหา อย่างน้อยที่นี่ไม่เคยขาดแคลนเวลา” อสุภประหลาดกล่าวพลางแย้มยิ้มให้จั่วม่อ แต่รอยยิ้มนั้นทำเอาจั่วม่อสั่นสะท้านไปถึงไขกระดูก อสุภประหลาดพอกล่าวจบคำ พลันสะบัดมือซัดลำแสงออกไปสายหนึ่ง หลังจากนั้นสักครู่ ตัวประหลาดอีกห้าตนก็ปรากฏเรียงรายอยู่ข้างกายมัน ในบรรดาตัวประหลาดทั้งห้า มีเพียงหุ่นทรายที่ดูทุลักทุเลอยู่บ้าง บนร่างของมันปักไว้ด้วยหอกสีดำเล่มหนึ่ง แต่เมื่อเทียบกับร่างใหญ่โตมหึมาของมัน หอกทมิฬดำเล่มนั้นไม่ต่างจากไม้จิ้มฟันเล็กๆ กลุ่มทรายรอบๆหอกดำพลันพุ่งพรวดออกมา กลืนกินหอกสีดำหายเข้าไปภายในจั่วม่อสูดลมห
