“มันกล้า! มันช่างกล้า!”“สวะ! สวะเอ๊ย… …”“ฆ่ามัน! ข้าจะต้องฆ่ามันให้ได้!”องครักษ์หน้าห้องได้ยินเสียงคำรามอย่างเกรี้ยวกราดของท่านแม่ทัพจากภายในห้อง ตามด้วยเสียงข้าวของกระแทกพื้นดังสนั่น มันย่นคออย่างขวัญผวา นึกถึงเลือดเนื้อเลอะเลือนที่กระจายอยู่ทั่วห้องในวันนั้น หัวใจมันเขม็งเกลียวทันทีต้าเหรินเวลาพิโรธโกรธกริ้ว ช่างน่าพรั่นพรึงนัก!มันยังสงสัยใจอยู่บ้าง ผู้ใดทำให้ต้าเหรินบันดาลโทสะรุนแรงถึงเพียงนี้?ทุกวันนี้ทั่วทั้งกองพลปฐพีหนักหน่วงล้วนหน้าชื่นตาบานผู้ใดไม่สรรเสริญเยินยอกองพลปฐพีหนักหน่วงของพวกมัน? ทุกคนรู้สึกว่าใบหน้าของพวกมันทอประกายเรืองรอง ว่ากันว่ากองบัญชาการกลางยังจะเข้าเยี่ยมชมกองกำลังของพวกมันในเร็ววันนี้เป็นคนไม่รู้ความใดมองหาที่ตาย?องครักษ์หน้าห้องสาปแช่งอยู่ในใจ แต่ยังไม่ทันจะขบคิดได้มากกว่านี้ ร่างหนึ่งผลุนผลันออกจากห้อง เป็นต้าเหริน!มันแทบกระโดดตัวลอย รีบค้อมกายคารวะตัวสั่นเทา แต่ต้าเหรินใบหน้าดำทะมึน ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองมันเสียด้วยซํ้าโอ้โอ้ ต้องมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นเป็นแน่… …
“คนผู้นี้…” จีเฉิงสีหน้าแข็งทื่อ อึดใจให้หลัง ค่อยหาเสียงตัวเองเจอ ตะกุกตะกักว่า “มันใช่เสียสติหรือไม่? เกินไป… …อหังการเกินไปแล้ว! ยโสโอหังเกินไป… …”จีลี่หวี่คล้ายไม่ได้ยิน นางเอาแต่เหม่อมองบุรุษหนุ่มในช่องข่าวอสูรที่กำลังชี้มายังนางอย่างเลื่อนลอยงุนงง บุรุษในช่องข่าวอสูรนั้นสายตาคมกล้าดุจกระบี่ท
