อกเย็นเป็นอย่างยิ่ง“เซียวม่อเกอในเมื่อกล้าท้าสู้ ย่อมหมายความว่ามันมีที่ถือดี”จีเฉิงผงกศีรษะซํ้าแล้วซํ้าอีก หากก่อนหน้านี้มันยังมีที่ดูถูกเหยียดหยันเซียวม่อเกออยู่บ้าง ถึงตอนนี้มันก็กลับกลายเป็นสาวกของเซียวม่อเกออย่างเต็มตัว การท้าสู้สุดเย่อหยิ่งอหังการเช่นนี้ ยิ่งขบคิดก็ยิ่งชวนให้ตื่นเต้นสาสมใจนัก สำหรับตัวมันเองอย่าว่าแต่จะกระทำเช่นนี้ กระทั่งคิดยังไม่กล้าคิดเสียด้วยซํ้า!ไม่ว่าเซียวม่อเกอจะพ่ายแพ้หรือได้ชัย ความอหังการและขวัญกล้าบังอาจของมัน ก็ทำให้จีเฉิงยอมรับนับถืออย่างสิ้นเชิงโดยไม่ทันตระหนัก เซียวม่อเกอกลับกลายเป็นแบบอย่างในใจของจีเฉิงไปแล้ว เรื่องนี้กระทั่งจีเฉิงเองก็ไม่รู้สึกตัว รีบถามอย่างรุ่มร้อน “เซียวม่อเกอสามารถเอาชัยอวี้เหิงหรือไม่?”“ไม่ว่าเซียวม่อเกอจะร้ายกาจเพียงใด มันก็ยังเยาว์วัยนักหากเป็นการประลองยุทธ์ ย่อมไม่ใช่คู่มือของอวี้เหิง ทว่า…” จีลี่หวี่ดวงตาทอประกายแวววาม “ทว่าพวกมันสมควรทำศึกสัประยุทธ์ในสงครามหมากรุก สิ่งที่เซียวม่อเกอหยามเหยียดคือฝีมือในฐานะแม่ทัพบัญชาการศึกของอวี้เหิง หากอวี้เหิงคิดล้างความอัปยศนี้ มันจะต้องพิชิตเซียวม่อเกอทางด้านการทำศึก ดังนั้นวิธีเดียวที่พวกมันทั้งสองจะประชันขันแข่งกันได้ ย่อมต้องเป็นหมากรุกสงคราม”“ท่านคิดบอกว่าเซียวม่อเกอก็เป็นแม่ทัพบัญชาการศึกที่ทรงพลังผู้หนึ่งเช่นนั้นหรือ?” จีเฉิงอ้าปากค้าง สีหน้าทอแววเหลือเชื่อ“เป็นไปได้อย่างย
