เปลวไฟสมาธิเที่ยงแท้ขาวพร่างลุกโหมไหม้อย่างไร้ปราณี อุณหภูมิสูงลิ่วจากการเผาผลาญทำลายล้าง บิดเบือนทุกสิ่งทุกอย่างในครรลองสายตาดวงตาเบิกโพลง มองเศษซากของแนวป้องกันหลักที่ถูกเผาผลาญเป็นเถ้าธุลี เหลียงเวยสายตามืดทะมึน มันกัดลิ้นอย่างรุนแรง ฝืนรั้งตัวเองไม่ให้ทรุดลงครํ่าครวญหวนไห้ กลืนกินรสชาติของเลือดลงไปในอก บังคับร่างกายให้ยืนหยัดอย่างมั่นคง แต่ยังไม่อาจควบคุมนํ้าตาที่ไหลทะลักลงจากเบ้าเหลียงเวยกับเหล่าทหารที่อยู่ด้านข้าง ทั่วทั้งร่างปกคลุมด้วยบาดแผลนับไม่ถ้วน เสื้อผ้าที่ขาดวิ่นอาบโลหิตจนชุ่มโชก กว่าจะเข่นฆ่าบุกฝ่ามาถึงที่นี่มันก็จดจำไม่ได้แล้วว่าข้ามศพศัตรูที่บุกโจมตีมากี่ร่าง แต่มันยังกัดฟันยืนหยัดอย่างเหนียวแน่น จนสามารถหยุดยั้งการโจมตี ไม่ให้อีกฝ่ายไล่ติดตามทัพใหญ่ได้สำเร็จ ในตอนท้ายเพื่อป้องกันศัตรูโจมตีจากทางด้านหลังของพวกมัน มันนำทัพสู้พลางถอยพลางอย่างเฉียบขาด ต่อสู้ฆ่าฟันอย่างดุเดือดมาตลอดทางพวกมันล้าหลังกองทัพใหญ่ร่วมหกชั่วยามคิดไม่ถึงว่าพวกมันที่ตกอยู่ในสภาพเก้าตายหนึ่งรอด สุดท้ายยังรอดชีวิตมาได้ ทว่าทัพใหญ่ของหลันต้าเหริน…กลับตกเข้าสู่หลุมพรางที่ฝ่ายตรงข้ามขุดไว้รอท่า …พินาศย่อยยับไปพร้อมกับแนวป้องกันหลัก!เหลียงเวยนํ้าตาอาบใบหน้า ยืนทื่อเหมือนหุ่นไม้ เหม่อมองเปลวไฟที่อาละวาดเผาผลาญ ลุกโชติช่วงขึ้นไปถึงชั้นฟ้า ร่างเย็นเฉียบกว่าเดิม เนิ่นนานหลังจากนั้น เสียงรํ่าไห้ครํ่าครวญข
