ั่นพรึง เมื่อต้าเหรินกำชับให้มันติดตามข่าวสารจากแนวหน้า มันพบว่าน่าแปลกใจอยู่บ้าง แต่เมื่อได้ยินข่าวจริงๆ กลับต้องแตกตื่นจนขวัญหาย!มันพลันพบว่า ต้าเหรินยืนตะลึงลานอยู่กับที่
“ต้าเหรินหาข่าวคราวจากโลกภายนอกได้อย่างไร?” เหนียนลู่ลดเสียงถามแผ่วเบา“ต้าเหรินหูผีจมูกมด อย่างเราจะไปรู้อะไร!” เหลยเผิงตอบด้วยนํ้าเสียงไม่สู้ดีนัก “เจ้ามิใช่ไม่ล่วงรู้ว่าต้าเหรินเป็นสัตว์ประหลาดถึงเพียงไหน!”เหนียนลู่พยักหน้ารัวๆ “นั่นก็ใช่แล้ว! แต่ข้าพอคิดถึงเรื่องนี้ทีไร ต้องบันดาลโทสะทุกครั้ง! สำนักยิ่งใหญ่เหล่านั้นล้วนไม่ใช่ตัวดี! เราต้องฝึกปรือและเก่งกาจกว่านี้ ในฐานะคุณชายรูปงาม ความแค้นนี้ข้าไม่อาจกลํ้ากลืนฝืนทนได้!”เหลยเผิงเผยสีหน้าเห็นพ้องต้องกัน แสยะยิ้มแยกเขี้ยว “ไม่ต้องห่วง!ต้าเหรินบอกแล้วว่าจะพาเราไปทวงหนี้แค้น! ฮี่ฮี่ ข้าจะบอกความลับกับเจ้า เสี่ยวเหนียงต้าเหริน (แม่นางน้อยต้าเหริน) บอกกับข้าเป็นการส่วนตัว ว่าเรื่องนี้สมควรเป็นฝีมือของคุนหลุน!”“คุนหลุน!” เหนียนลู่ตื่นตะลึง จากนั้นพิโรธทันที “ที่แท้เป็นคุนหลุน!”“ไม่ต้องห่วง ไม่ต้องห่วง! จะเป็นคุนหลุนจริงหรือไม่ ก็ไม่มีอะไรต้องกังวล” เหลยเผิงแย้มยิ้มด้วยใบหน้าบิดเบี้ยว “ต้าเหรินกล่าวว่า หากเจ้ากินของเรา เราจะให้เจ้าสำรอกออกมา หากเจ้าขุดหลุมพรางดักเรา เราจะขุดหลุมพรางไว้ดักเจ้าบ้าง! เสี่ยวเหนียนเหนียน ไปฝึกปรือเถอะ! กระทั่งเหล่าหยูยังเป็นจินตัน ต่อไปใ
