ี่ตั้งค่ายอย่างน้อยสามร้อยลี้ ระยะทางนี้ไกลเกินกว่าระยะที่ชาวค่ายใช้ฝึกปรือตามปกติ กระทั่งเหล่าไพร่พลค่ายเว่ย ยังไม่ออกห่างจากค่ายเกินหนึ่งร้อยลี้สัตว์ร้ายวิญญาณภูตตนหนึ่ง ในที่สุดอดรนทนไม่ไหวอีกต่อไป แผดเสียงดังสนั่นกระโจนเข้าขยํ้าจั่วม่ออย่างเกรี้ยวกราด!ในพริบตานี้เอง ความโกรธแค้นและอารมณ์คุกรุ่นรุนแรงทั้งหลายที่สะสมอยู่ภายในอกจั่วม่อ พลันระเบิดออกมาในคราเดียว!“ไปลงนรกเสียเถอะ!”ดวงตามันพลันเปลี่ยนเป็นแดงฉาน ไม่หลบหลีกแม้แต่น้อย ยืนประจันหน้าการโถมจู่โจมของสัตว์ร้ายวิญญาณภูตอย่างซึ่งหน้า ต่อยหมัดออกไปอย่างหักโหม!สัตว์ร้ายวิญญาณภูตไหนเลยจะคาดคิด ว่าจั่วม่อจะบ้าระหํ่าถึงเพียงนี้ พอรู้ตัวก็ไม่ทันมีเวลาได้หลบหลีกปัง!สองร่างกระเด็นลิ่วดุจลูกธนู แยกย้ายกันไปคนละทิศละทาง ร่างกายอันใหญ่โตของสัตว์ร้ายวิญญาณภูตถึงกับพุ่งกลับไปเร็วยิ่งกว่ายามขามา ส่วนจั่วม่อประหนึ่งลูกหนังถูกหวดด้วยท่อนไม้ใหญ่อย่างถนัดถนี่ พุ่งกระแทกพื้นอย่างหนักหน่วงสัตว์ร้ายวิญญาณภูตตนอื่นๆ ไหนเลยจะปล่อยโอกาสหลุดลอย รีบกระโจนเข้ามาอย่างไม่รีรอลังเล จู่โจมเข้าหาจั่วม่อเป็นจุดเดียวเพียะ เพียะ เพียะ!ท่ามกลางสุ้มเสียงดุจแส้สะบัดฟาด เห็นเหล่าสัตว์ร้ายวิญญาณภูตที่โถมเข้าหาล้วนปลิวลิ่วกลับไปตามทางที่พวกมันมาจั่วม่อร่างดีดพุ่งขึ้น ชุดเกราะสีทองอร่ามผงาดอย่างอหังการ ดวงตาแดงฉานเต็มไปด้วยรังสีฆ่าฟัน ทั่วร่างแผ่ซ่านกลิ่นอายดุดันอำมหิ
