สารที่จั่วม่อนำมาจากคุกสิบนิ้วทำให้พวกมันตระหนกตกใจ พากันเงียบงันไป“พวกเราเป็นเหยื่อล่อ”กงซุนชาหรี่ตาแคบลง เคาะนิ้วไล่ไปตามใบหน้าตัวเองเบาๆ ใบหน้าขวยเขินเอียงอายยามนี้เย็นเยียบอย่างสมบูรณ์“หากนี่เป็นหมากตาหนึ่งของพวกมันจริง เช่นนั้นจะต้องมีหมากตาต่อไปตามติดมาอีกหลายก้าว ถึงกับต่อเนื่องเป็นห่วงโซ่” กงซุนชากล่าวสืบต่อ สุ้มเสียงเย็นเยียบเหมือนก้อนนํ้าแข็งกลิ้งกระทบกัน ดวงตาที่เหมือนสายนํ้าฤดูใบไม้ร่วงเต็มไปด้วยรังสีฆ่าฟัน “ผู้ที่สามารถดำเนินแผนการเช่นนี้ ย่อมไม่เพียงมุ่งเป้าไปที่ชัยชนะเล็กน้อยเท่านี้แน่”“ตัวบัดซบที่สมควรตาย!” เซี่ยซานตวาดก้อง ดวงตาแทบจะพ่นไฟออกมา ใบหน้าบิดเบี้ยวเกรี้ยวกราดซิวเจ่ออื่นๆ ที่มาจากอาณาจักรขุนเขาน้อยดวงตาแดงฉานด้วยสายเลือด ซิวเจ่อที่รอดชีวิตมาจากอาณาจักรขุนเขาน้อยหลงเหลือไม่ถึงหนึ่งในสิบ ไม่มีผู้ใดรู้สึกลึกซึ้งไปกว่าพวกมันอีกแต่ละคนล้วนปีนป่ายออกมาจากกองซากศพไม่มีผู้ใดกังขาในการคาดเดาของกงซุนชาดวงตาดำสนิทของเหวยเสิ้งพลุ่งพล่านด้วยเจตจำนงกระบี่ สีหน้าดำทะมึน เมื่อครั้งที่ร่วมทางกับหลินเชียนกับกองกำลังไปยังถํ้ากระบี่ มันก็รู้สึกถึงความแปลกประหลาดอยู่แล้วองครักษ์ของหลินเชียนไม่ว่าผู้ใดล้วนทรงพลังอำนาจเป็นพิเศษ อาศัยพลังเช่นนี้ ไฉนพวกมันไม่ป้องกันอาณาจักรนภาจันทร์? พวกมันคล้ายต้องการยกอาณาจักรนภาจันทร์ให้แก่กองทัพอสูรเสียมากกว่ายามนี้เมื่อเปรียบเทียบดู มันก็เข้
