ม่นานนางจะบรรลุถึงระดับชั้นอสูรที่น่าพอใจได้“อาเยว่กลับมาแล้ว! พวกเรา อาเยว่กลับมาแล้ว!”พี่น้องร่วมตระกูลเห็นหนานเยว่เหาะเหินตรงมา รีบร้องบอกกันอย่างลิงโลดยินดีหนานเยว่เป็นอสูรรุ่นเยาว์ที่โดดเด่นที่สุดในตระกูลเถิง เป็นความหวังเพียงหนึ่งเดียวของตระกูลหากมิใช่ความจริงที่ว่านางยังเยาว์วัยอยู่มาก หัวหน้าตระกูลคงยกตำแหน่งผู้นำตระกูลให้แก่นางเสียนานแล้ว ส่วนในเหล่าชนรุ่นหลัง ไม่ต้องสงสัยเลยว่านางเป็นต้าเจี่ย (พี่สาวใหญ่) ของพวกมัน เมื่อนางกลับมาถึง ทุกคนล้วนเข้ามารับหน้าอย่างพร้อมเพรียงหนานเยว่เผยรอยยิ้มกว้างขวาง “ทุกคน เป็นอย่างไรบ้าง?”“ดียิ่ง! อาเยว่ ไม่ต้องห่วงพะวงกับพวกเรา!”“ใช่ใช่ อาเยว่เจี่ยเจีย พวกเราตั้งใจฝึกปรือโดยไม่เกียจคร้าน!”ทุกคนสนทนากันอย่างครึกครื้น ฟังเหล่าพี่น้องร่วมตระกูลบอกเล่าเหตุการณ์ในระหว่างที่นางไม่อยู่ หนานเยว่ในใจเต็มไปด้วยความอบอุ่น นางหยิบสิ่งของจำเป็นในชีวิตประจำวันกองโตออกมาจากกำไลเมล็ดพุทรา นี่เป็นสิ่งของที่นางซื้อหาด้วยเงินจากการทำงานนอกเวลาฝึกปรือ“ลำบากอาเยว่เจ้าจริงๆ!”เหล่าผู้เฒ่าในตระกูลทอดถอน ดวงตาขุ่นมัวของพวกมันเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดลึกๆเวลานี้ทั้งตระกูลแทบจะตั้งอยู่บนไหล่บ่าอันบอบบางของอาเยว่แต่เพียงผู้เดียว“นี่เป็นเรื่องที่ข้าสมควรทำอยู่แล้ว” หนานเยว่แย้มยิ้มปลอบโยน “นี่คือการฝึกฝน! ท่านลุงหากต้องการสิ่งใดเป็นพิเศษ บอกต่อข้าได้ทุกเวลา ครอบครัวเดี
