ร้อนฉ่าจนแดงฉาน!มันไม่ล่วงรู้ ว่าเหนือศีรษะของมันมีเปลวไฟโปร่งใสปรากฏขึ้น เปลวไฟโปร่งใสนี้สงบเงียบ เปลวไฟชั้นนอกประกอบด้วยลวดลายสายรุ้งจางๆเปลวไฟขุมนี้แผ่กระจายไปทั่วร่างจั่วม่อในบัดดลชั่วพริบตาที่เปลวไฟประหลาดนี้ปรากฏขึ้นบนร่างจั่วม่อ อากุ่ยที่แข็งทื่อเหมือนท่อนไม้ จู่ๆ ก็เงยหน้าขวับ ในส่วนลึกที่สุดของดวงตาหม่นมัวไร้ประกายพลันบังเกิดประกายแสงสีม่วงเข้มลุกวาบ เจ้าเพลิงน้อยที่นอนหลับอย่างสบายในอ้อมแขนของนาง คล้ายสูดได้กลิ่นอายอันแสนโอชะ สะดุ้งตื่นจากความฝันของมันทันที
“ทีแรกข้านึกว่าต้าเหรินตายไปแล้ว” ผูเยาจ้องมองแม่ทัพหญิง กล่าวเนิบช้า“ปฏิบัติตามวิถีแห่งข้า! สืบทอดคำสาบานแห่งข้า!” ผูเยาใบหน้าทอแววรังเกียจเดียดฉันท์อย่างรุนแรง “เจ้าสิ่งบัดซบที่ซ้ าซากและไม่รู้จักผ่อนปรนสามารถสืบทอดมาถึงรุ่นของเจ้าได้ ก็นับเป็นปาฏิหาริย์แล้ว!”แม่ทัพหญิงยืนนิ่งงัน“ก็ไม่ใช่เพราะเจ้าสิ่งนี้หรือ!” ผูเยาเสียงสูงขึ้นในบัดดล เต็มไปด้วยความเดือดดาลทะยานฟ้า “ไม่ใช่เพราะเจ้าสิ่งของบัดซบนี้หรือ! ที่มันทำลายทั้งชีวิตของต้าเหริน! ทำลายพวกเราทั้งกองทัพ ทุกคนเดิมทีสามารถรอดชีวิตได้!”แม่ทัพหญิงกัดริมฝีปากแน่น ดวงตาดำขลับเต็มไปด้วยความโศกเศร้าเจ็บปวด“ต้าเหรินก่อนตายขอให้ข้าเฝ้าปกป้องมัน อย่าให้มันตกไปอยู่ในมือของซิวเจ่อ” ผูเยาเสียงต่ าลง “ข้ารับปาก ข้าคอยเฝ้าป้องกันมันมาถึงสามพันปี จนมันไม่ตกไปอยู่ในมือของซิวเจ่อหน้า
