ยแผ่นเกล็ดเล็กๆ ห่อหุ้มรอบสองขาของจั่วม่ออย่างแนบแน่น แต่มองจากภายนอกดูเหมือนอวบหนามากขึ้น กรงเล็บแหลมยาวห้าเล็บยื่นออกจากปลายเท้า งองุ้มเหมือนตะขอ คลับคล้ายกับกรงเล็บของสัตว์ร้ายวิญญาณภูตเสือดำตัวที่ถูกอาเหวินสังหาร ห้าเล็บของเท้าอีกาทองคำประดุจตะขอเบ็ด ยึดตรึงกับพื้นอย่างแน่นเหนียวจั่วม่อสำรวจตัวเองอย่างกระหายใคร่รู้
“ฮะ?” ในทะเลแห่งจิตสำนึก ผูเยาสีหน้าแปรเปลี่ยน มันหยุดบัญชาการค่ายเว่ยอย่างฉับพลัน รีบตรวจสอบจั่วม่ออย่างละเอียดถี่ถ้วน สีหน้ากลายเป็นปั้นยากในทันที ดวงตาสีเลือดเบิกกว้าง อุทานอย่างตื่นตระหนก “สังขารจอมปิศาจ!”ซู่หลงซึ่งกำลังรับฟังคำสั่งการจากผูเยา พอฟังต้องสับสนงุนงง “ต้าเหรินสังขารจอมปิศาจคือสิ่งใด?”ผูเยาไม่แยแยสนใจซู่หลง ดวงตาสีเลือดติดตรึงแน่นอยู่บนร่างของจั่วม่อ“จะเป็นไปได้อย่างไร? นี่เป็นไปได้อย่างไร? ไฉนเจ้าเด็กน้อยสามารถบรรลุถึงสังขารจอมปิศาจได้? มันเห็นได้ชัดว่าไม่ใช่ปิศาจสายเลือดแท้!”ทันใดนั้นผูเยาหันหน้าขวับ สายตาคมเฉียบราวกระบี่ จ้องป้ายศิลาสุสานตาเขม็ง “เป็นฝีมือเจ้า!”บนพื้นผิวของป้ายศิลาสุสานปรากฏเงาร่างเลือนรางขึ้นอย่างฉับพลันสิ่งที่ทำให้ผูเยาประหลาดใจ คือเงาร่างเลือนรางนั้น หนนี้ถึงกับค่อยๆชัดเจนขึ้นเรื่อยๆเส้นสายอันหมดจดคมชัด ค่อยๆ ก่อตัวเป็นเค้าโครงเรือนร่าง มีส่วนโค้งส่วนเว้าเช่นอิสตรี สวมใส่ชุดเกราะสงครามรัดรูป เงาร่างนั้นถืออาวุธอันพิสดารพันลึกสุด
