ขั้วชิ้นหนึ่ง นั่นคือกรงเล็บขนาดมหึมา ที่ใหญ่โตกว่าร่างของนางเองเสียอีก!กรงเล็บมหึมาเต็มไปด้วยชีวิตชีวา คล้ายว่ามีชีวิต ยากที่จินตนาการว่ากรงเล็บใหญ่โตที่น่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้ เป็นชิ้นส่วนร่างกายของสัตว์ร้ายชนิดใดสตรีนางนั้น คนคล้ายถูกปกคลุมอยู่ภายใต้กรงเล็บมหึมาข้างนั้นอย่างมิดชิด“เจ้า เจ้า เจ้า… …” ผูเยาคล้ายพบพานผีสางกลางวันแสกๆ ใบหน้าซีดขาว อ้าปากพะงาบๆ อยู่ครึ่งค่อนวัน ยังไม่ทราบจะกล่าวคำใดออกมา“เสี่ยวผูผู (เจ้าผูผูน้อย) ไม่ได้พบกันนานมากแล้ว!” สุ้มเสียงหวานหยาดเยิ้มแฝงแววเกียจคร้าน แว่วออกมาจากป้ายศิลาสุสาน“เจ้า เจ้า เจ้า… …” ผูเยาริมฝีปากสั่นระริก“เจ้าครุ่นคะนึงถึงผู้อื่นมากใช่หรือไม่!” เสียงหัวร่อนุ่มนวลดึงดูดใจยังคงดังออกมาจากป้ายศิลาสุสาน สำเนียงอ่อนหวานปานจะหลอมละลายผู้คนไปถึงกระดูก เค้าโครงเรือนร่างที่เป็นกรอบเส้นอันคมชัดบนป้ายศิลาสุสาน ค่อยๆชัดเจนขึ้นตามลำดับ ราวกับมีพู่กันล่องหนด้ามหนึ่ง ตวัดวาดเติมแต่งเส้นสายอันงดงามทีละเส้นทีละสายบนใบหน้าที่ว่างเปล่า ปรากฏดวงตา ตามด้วยปากคอคิ้วคาง… …ชั่วพริบตาเดียว ใบหน้าแย้มยิ้มที่สะคราญปานหยาดฟ้ามาดิน แฝงเร้นด้วยเลศนัย พลันปรากฏขึ้นบนป้ายศิลาสุสานวงหน้างามสมบูรณ์แบบนั้นพลันขยิบตาให้ผูเยา ผูเยาตะลึงงันตาค้าง มันคล้ายแข็งเป็นหินไปอย่างสมบูรณ์ท่ามกลางเสียงชุดเกราะกระทบกันเป็นท่วงทำนอง ท่อนขาเรียวงามก้าวออกมาจากป้ายศิลา เงาร่างที่ป
