ี้ยังมีฝีมืออยู่บ้าง ข้าไม่อาจแยกแยะมันได้ทั้งหมด”อสูรผมสีส้มที่กำลังภาคภูมิใจ พอกล่าวถึงเรื่องนี้สีหน้าก็หดหู่ลง เต็มไปด้วยความไม่ยินยอมพร้อมใจ “น่าเสียดายนัก ข้าอยากเรียนรู้กระบวนท่านี้ นี่น่าเล่นยิ่ง”“นี่อาจจะเป็นยอดวิชาศาสตร์อสูรเฉพาะตัวของตระกูลชิงฮวา แน่นอนว่าไม่อาจลอกเลียนได้โดยง่าย” จั่วม่อปลอบประโลม “อีกอย่างวิชานี้มีกลิ่นอายของสตรีมากเกินไป ไม่เหมาะกับบุรุษแท้จริงอย่างเจ้าหรอก”“นั่นก็ใช่แล้ว” อสูรผมสีส้มอารมณ์ดีขึ้นทันตาเห็น หัวร่อพลางกล่าว “พี่น้องเจ้าช่างเข้าใจข้าจริงๆ เราไม่ต้องการดอกไม้ร้ายกาจเหล่านี้ บุรุษผู้มีคุณธรรมน้ ามิตรต้องการศาสตร์อสูรอันโอ่อ่าผ่าเผย! โอ้ สายฟ้าแกร่งเปลวเพลิงนับว่าสมบูรณ์พร้อมพอดี!”มองอสูรผมสีส้มผู้เลอะเลือนงมงาย อสูรควันดำในปากขมปร่า ตระกูลชิงฮวา!เมื่อครู่คือตระกูลชิงฮวาเชียวนะ! ตระกูลชิงฮวาไหนเลยตอแยได้โดยง่าย? ถึงตอนนี้มันสำนึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง มันไฉนไม่หยุดยั้งต้าเฉิง (เจ้าส้มใหญ่) ไว้ตั้งแต่แรก? หากพวกมันไม่ก่อกวนค่ายกลลวงตาของผู้อื่น ก็คงไม่ตอแยเซียวม่อเกอออกมา และหากพวกมันไม่ดึงรั้งเซียวม่อเกอ ก็ไม่ต้องกลายมาเป็นปฏิปักษ์กับตระกูลชิงฮวาเช่นนี้ใบหน้าของมันที่มืดดำอยู่แล้วถึงกับดำคล้ าลงไปอีก ถึงตอนนี้แทบจะดำลึกล้ าเหมือนก้นหม้ออยู่รอมร่อ แต่มันก็รู้ด้วยว่าความบาดหมางได้ก่อตัวขึ้นเรียบร้อยแล้วเวลานี้ต้าเฉิงล่วงเกินตระกูลชิงฮวาเข้าอย่างถนั
