ิตสำนึกของจั่วม่อ เห็นผูเยาทั้งร่างถูกปกคลุมอยู่ในชั้นแสงสีทองจางๆ นั่งขัดสมาธิท่าดอกบัวด้วยสีหน้าเคร่งขรึมจริงจังกลิ่นอายพลังชีวิตอันทรงอำนาจ ท่วมท้นอยู่ในทุกซอกทุกมุมของทะเลแห่งจิตสำนึก พลังที่รั่วไหลออกมาจากการดูดซับของผูเยา ทั้งหมดถูกทะเลแห่งจิตสำนึกของจั่วม่อดูดกลืนเข้าไป จั่วม่อรู้สึกแช่มชื่นสุขสบายอย่างบอกไม่ถูก“สิ่งที่ยอดเยี่ยมโดยแท้!” จั่วม่ออุทานด้วยความกระหายที่ยังไม่สลายคลาย มันมองผูเยาที่อยู่ในห้วงฌาน อดสั่นศีรษะอย่างยิ้มแย้มไม่ได้ เจ้าผู้นี้ใจร้อนยิ่ง ไม่อาจอดใจรอแม้แต่ชั่วครู่ชั่วยาม เห็นได้ว่าวิญญาณทองคำมีความสำคัญกับมันเป็นที่สุดจั่วม่อไม่ได้รบกวนผูเยา ล่าถอยออกมาจากทะเลแห่งจิตสำนึกคังเจ๋อความเคารพเทิดทูนเพิ่มพูนขึ้นอีกอักโข เสียงร่ายมนตราอันลึกล้ าคล้ายมีคล้ายไม่มีที่จั่วม่อร่ายออกมา มันไม่เข้าใจแม้แต่น้อย แต่ทำให้มันหวนนึกถึงบางคำพูดที่ท่านปู่เคยกล่าวกับมันโดยไม่ตั้งใจ ตระกูลคังเฝ้าอารักขาต้นไม้ทองคำมานานกว่าสามพันปี ความรู้ความเข้าใจในเรื่องต้นไม้ทองคำของพวกมันลึกล้ ากว่าอสูรทั่วไปมากคังเจ๋อล่วงรู้แทบทุกตำนานที่เกี่ยวข้องกับต้นไม้ทองคำแต่วิธีการดูดกลืนวิญญาณทองคำของต้าเหริน แตกต่างจากทุกวิธีการที่สืบทอดกันมาในตระกูลของมันอย่างสิ้นเชิงยอดคนผู้บำเพ็ญเพียรจากป่าลึก ผู้ครอบครองมรดกจากอดีตกาล… …คังเจ๋อค่อยๆ วาดภาพตัวตนของจั่วม่อขึ้นในใจมันทีละน้อยขณะที่คังเจ๋อกำลังคร
