ณฑ์สวรรค์แดนใต้อยู่ในมือมันมาช่วงหนึ่งแล้ว แต่มันไม่ได้มีเวลาจะตรวจดู ยามนี้จึงสบโอกาสเสียทีศาสตร์อสูรทั้งสองวิชามีแง่มุมเฉพาะตัวของพวกมันจนถึงตอนนี้จั่วม่อได้เห็นศาสตร์อสูรมามากมาย เพียงมองปราดเดียวก็สามารถแยกแยะดีไม่ดีได้อย่างรวดเร็ว ศาสตร์รอยแผลสีเทาเป็นยอดวิชาภาพมายาสังหารที่เดินไปในแนวทางผิดธรรมดา วิธีคิดแปลกพิสดารเป็นพิเศษ จั่วม่อต้องอ่านอยู่ถึงสามรอบกว่าจะเข้าใจอยู่บ้าง ส่วนศาสตร์เกาทัณฑ์สวรรค์แดนใต้มีข้อกำหนดเข้มงวดยิ่งกว่า หากมิใช่คนในตระกูลอสูรเถิง (ต้นไม้พวกเครือเถา) เป็นไปไม่ได้ที่จะฝึกปรือสำเร็จ จุดสำคัญอยู่ที่อสูรเถิงสามารถสร้างลูกเกาทัณฑ์เครือเถาม่วง และเมื่อสำเร็จศาสตร์อสูรทั้งชุด จึงสามารถร่ายวิชาออกมาได้อย่างต่อเนื่องหลังจากศึกษาศาสตร์อสูรทั้งสองชุดจนปรุโปร่ง คำถามที่เคยสงสัยหลายข้อก็หายไปเกือบหมด ไม่น่าแปลกใจที่อสูรแต่ละตระกูลมีมรดกของตัวเอง ศาสตร์อสูรที่สืบทอดกันมานี้ถูกพัฒนาอย่างต่อเนื่อง จนกระทั่งเหมาะสมกับพลังและสายเลือดเฉพาะของแต่ละตระกูลเป็นที่สุด ต่อให้ศาสตร์อสูรเหล่านี้ไปตกอยู่ในมือของอสูรอื่นยังคงไม่ใช่ปัญหาใหญ่โต เนื่องเพราะผู้อื่นไม่สามารถฝึกปรือสำเร็จ แม้ว่าอาจฝืนฝึกปรือได้บ้าง ก็ไม่อาจแสดงพลังขั้นสุดยอดของศาสตร์อสูรออกมาได้แต่หากศาสตร์อสูรอันเป็นมรดกของตระกูลหายสาบสูญไป สำหรับตระกูลแล้วนั่นเท่ากับถูกโจมตีอย่างหนักหน่วงตรงจุดตายเลยทีเดียวสำหรับจั่วม่อ
