แผนที่ท่านใช้ตอบโต้พวกมันหรือไม่?” แม่นางน้อยถามอย่างกลอกกลิ้ง“ตอบโต้? ข้าจะต้องตอบโต้พวกมันหาอันใด?” จั่วม่อถามด้วยสีหน้าแปลกๆ“ก็สมาพันธ์อัจฉริยะก่าลังท้าทายกระดานหมากรุกสัตว์ร้ายแดนร้างของท่าน!”แม่นางน้อยท่าสีหน้าประหนึ่งว่าย่อมต้องเป็นเช่นนี้แน่“ข้าสามารถเรียกเก็บค่าธรรมเนียมหรือไม่?”“ค่าธรรมเนียม?” แม่นางอสูรน้อยใบหน้าตะลึงงัน“คิดตามจ่านวนครั้ง ท้าทายหนึ่งครั้งเก็บค่าธรรมเนียมหนึ่งครั้ง ยุติธรรมยิ่ง”จั่วม่อรู้สึกว่าความคิดนี้ไม่เลวเลยแม่นางน้อยหน้าเขียวคล้่า แต่ยังฝืนระงับอารมณ์ “ท่านจะยอมรับการท้าทายจากสมาพันธ์อัจฉริยะหรือไม่? ข้าหมายถึงการท้าทายส่วนตัว”“ไม่” จั่วม่อสั่นศีรษะโดยไม่ต้องคิด“ไฉนไม่?” แม่นางน้อยร้องเสียงหลง“ไม่ได้เงิน จะวุ่นวายไปเพื่ออันใด?”“แค่กๆ ท่านไม่คิดว่านี่เป็นการเสียศักดิ์ศรีของท่านบ้างหรือ?”“ศักดิ์ศรี? ข้ามีศักดิ์ศรีอยู่ที่ใด?” จั่วม่อย้อนถาม สีหน้างุนงง“แค่กแค่ก!” แม่นางน้อยแทบส่าลัก “หากพวกมันยินดีจ่ายค่าธรรมเนียมเล่า?”“มีคนปัญญาอ่อนเช่นนั้นจริงๆ?” จั่วม่อตกตะลึงมาก จากนั้นท่าท่าขบคิดอย่างจริงจัง แล้วกล่าวอย่างฝืนใจอยู่บ้างว่า “โอ้ หากพวกมันยินดีจ่าย ข้าจะลองพิจารณาดูอีกที”“แล้วท่านจะคิดราคาอย่างไร?” แม่นางน้อยยังคงถามจนถึงที่สุดจั่วม่อลากคังเจ๋อออกมา “เรื่องนี้คุยกับมัน”คั่งเจ๋อชมดูถึงฉากนี้ มันปรารถนาหารอยแยกในพื้นดินมุดหัวลงไป หนานเยว่มองคังเจ๋ออย่าง
