กังวล จั่วม่อโบกมือตัดบท กล่าวว่า “ไยต้องกังวลสนใจกับพวกมัน? ก็แค่กลุ่มคนวิกลจริต! เอาความสนใจของเจ้าไปอยู่ที่การแยกสลายคุกดีกว่า สนใจพวกมันไปก็ไม่มีเงินงอกเงยขึ้นมา แค่กลุ่มคนที่รับประทานอิ่มแล้วอยู่ว่าง ไม่มีเรื่องราวดีงามให้กระท่า”หนานเยว่กับคังเจ๋อสีหน้าแปลกพิกลยิ่ง อารมณ์ของพวกมันในยามนี้ แทบไม่อาจบรรยายออกมาเป็นถ้อยค่าได้ต้าเหรินช่างลึกล้่าสุดหยั่งถึงโดยแท้!“ฮิฮิ! พวกมันเป็นกลุ่มคนที่รับประทานอิ่มหน่าแล้วไม่มีเรื่องราวดีงามให้กระท่าจริงๆ” สุ้มเสียงหวานสดใสผ่านเข้ามา เรือนร่างพิลาสล้่าปรากฏขึ้นในสายตาของทุกผู้คน ชุดราตรีรัดรูปขับเน้นสรีระอันสมบูรณ์พร้อมของนางอย่างประณีตและดึงดูดสายตา หน้าอกหน้าใจอันอวบอิ่มอ่อนนุ่มแทบจะทะลักล้นออกมา เรือนผมเกล้าสูงเผยให้เห็นช่วงคอขาวละมุนงามระหง ใบหน้าพริ้มเพราคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม เต็มไปด้วยเสน่ห์รัดรึงใจอย่างเหลือเชื่อ ไฝเล็กๆ ที่มุมปากสีแดงสดชุ่มฉ่าของนาง ยิ่งเพิ่มร่องรอยน่าลุ่มหลงอีกส่วนหนึ่งคังเจ๋อกับหนานเยว่เหม่อมองอย่างตะลึงลานอสูรสาวสะคราญโฉมสุดหล้ามาดินนางนี้ ประดุจเปลวเพลิงกลุ่มหนึ่ง สามารถหลอมละลายผู้คนไปจนถึงกระดูกความรู้สึกพลุ่งพล่านกระสับกระส่ายนี้ … … เหมือนจะคุ้นเคยอยู่บ้าง… …จั่วม่อหัวหมุนงงงุนไปหลายอึดใจ ทันใดนั้นพลันนึกขึ้นได้ ต้องบันดาลโทสะอย่างรุนแรง สตรีนางนี้กล้าใช้ค่ายกลลวงตากับเกอ!ความทรงจ่าอันขมขื่นที่แม่นางกระเรียนกระ
