ดคอ “เคยมีอยู่บ้าง ในประวัติศาสตร์ สมาพันธ์อัจฉริยะเคยให้ก่าเนิดอสูรฟ้า… …”“อ้อ” จั่วม่อมีสีหน้าเข้าอกเข้าใจ “ที่แท้บรรพบุรุษของพวกมันเคยเป็น”คังเจ๋อถึงกับกลืนวาจาที่ประดังขึ้นมาถึงปากกลับลงไปหมดสิ้น สีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกด้วยความรอบคอบอันเป็นนิสัย จั่วม่อลอบถามผูเยาในใจ “เจ้ารู้จักสมาพันธ์อัจฉริยะหรือไม่?”ผูเยากระทั่งเปลือกตายังไม่คิดจะเปิดขึ้น กล่าวอย่างขุ่นข้องร่าคาญ “อาเมาอาโก่ว (หมาแมว) จากที่ใด อย่าเอามากวนใจข้า”ดูเหมือนว่าไม่ใช่ขุมก่าลังที่มีชื่อเสียงอันใด จั่วม่อสรุปเอาตามท่าทีตอบสนองของผูเยา“พวกมันใช่รังแกเจ้าหรือไม่?” ได้รับการยืนยันจากผูเยา จั่วม่อความกล้าหาญพุ่งพรวดขึ้นทันที สุ้มเสียงไม่พอใจเล็กน้อย“ไม่ใช่… …” หนานเยว่ตอบอย่างอ่อนแรง นางลังเลแวบหนึ่ง ก่อนบอกกล่าวตามตรง “พวกมันก่าลังพยายามหาเรื่องต้าเหริน”“ข้า?” จั่วม่อชี้หน้าตัวเอง ถามด้วยสีหน้าตะลึงงันหนานเยว่บอกเล่าเรื่องราวอย่างสงบ ดูจากสีหน้าท่าทีของต้าเหริน ดูเหมือนจะไม่รู้จักสมาพันธ์อัจฉริยะจริงๆ นางจึงอธิบายอย่างละเอียดยิบ แต่ต้าเหรินจะไม่รู้จักสมาพันธ์อัจฉริยะได้อย่างไร? เกิดเป็นอสูรตนหนึ่ง จะมีผู้ที่ไม่รู้จักสมาพันธ์อัจฉริยะอยู่ด้วยหรือ?“ที่แท้เป็นเช่นนี้” จั่วม่อพยักหน้าพลางจุปาก แล้วสรุปด้วยใบหน้ารังเกียจเดียดฉันท์ “แค่ว่าพวกมันไม่มีฝีมือ จึงไม่ชมชอบผู้ที่ได้ก่าไรมากกว่าพวกมัน!”เห็นหนานเยว่ยังมีสีหน้าห่วง
