าพันธ์อัจฉริยะ ท่านย่อมทราบกระจ่างดี”“ทระนงถือดี” มู่ซีโพล่งออกมาอย่างไม่ลังเล นางพลันนึกถึงน้องชายของนางที่ได้ชื่อว่าอัจฉริยะผู้หนึ่ง แน่นอนว่ามันก็เป็นสมาชิกของสมาพันธ์อัจฉริยะเช่นกัน ทางตระกูลตั้งความหวังไว้กับมันไม่น้อย“ต้าเหรินเห็นซึ้งกระจ่างอย่างแท้จริง” บุรุษกลางคนกล่าวอย่างยิ้มแย้ม “ดังนั้นสมาพันธ์อัจฉริยะไหนเลยจะยอมเลิกรา? พวกมันรวบรวมผู้คน ตกลงใจทำลายกระดานหมากรุกสัตว์ร้ายแดนร้างให้จงได้”“ศึกทลายคุกสมควรไม่ได้เปิดศึกขึ้นโดยง่าย”“นั่นก็ใช่แล้ว แต่สมาพันธ์อัจฉริยะนับว่าไม่ขาดแคลนอัจฉริยะโดยแท้ หนึ่งในผู้ดูแลของพวกมันกลับเปิดศึกทลายคุกได้จริงๆ”“จากนั้นเล่า?” มู่ซีถามอย่างใคร่รู้ ความกระหายของนางเผยออกมาอย่างชัดเจน“ในศึกทลายคุก สนามประลองกลับเรียกร้องให้ผู้ดูแลของสมาพันธ์อัจฉริยะแก้ปัญหาในเวลาที่กำหนด เป็นสิบสองปัญหาศาสตร์อสูร ตอนแรกเริ่ม ผู้ดูแลผู้นี้มีช่วงเวลาที่ราบรื่น แต่มันติดอยู่ที่ปัญหาข้อที่หก จวบจนถึงตอนสุดท้าย มันยังไม่สามารถแก้ปัญหาทลายคุกข้อนี้ได้สำเร็จ”“น่าเสียดายนัก” มู่ซีจุปากเบาๆ แต่สุ้มเสียงไม่ได้มีร่องรอยของความเสียดายแม้แต่น้อย“ผู้ดูแลนี้เมื่อกลับออกมาจากสนามประลอง มันเขียนปัญหาทั้งหกข้อออกมาเป็นเหตุให้เกิดความวุ่นวายไปทั่วภพอสูร”“หกปัญหาศาสตร์อสูรเหล่านั้น เป็นปัญหาเกี่ยวกับศาสตร์อสูรประเภทใด?” มู่ซีความรู้สึกเฉียบไวยิ่งบุรุษกลางคนสีหน้าแปลกพิกลอยู่บ้าง “ป
