สีหน้านาง อดถามอย่างใคร่รู้ไม่ได้ “ต้าเหรินครุ่นคิดอันใด?”“ไม่มีใด” มู่ซีสั่นศีรษะสังเกตเห็นมู่ซีอารมณ์ไม่ดีนัก บุรุษกลางคนสับสนงุนงงอยู่บ้าง แต่มันเป็นบุคคลอันชาญฉลาด ไม่ได้ซักไซ้มากความ รีบหันเหหัวเรื่องไปอีกทาง กล่าวอย่างยิ้มแย้มว่า“ต้าเหรินทราบหรือไม่? เมื่อไม่นานมานี้เพิ่งเกิดเรื่องราวใหญ่โตขึ้น!”“เรื่องใหญ่โตอันใด?” มู่ซีย้อนถามอย่างไม่ค่อยสนใจนัก“นภาจรัสวารีไพศาลถูกทำลายแล้ว คุกใหม่เรียกว่ากระดานหมากรุกสัตว์ร้ายแดนร้าง” บุรุษกลางคนกล่าวด้วยรอยยิ้ม“อ้อ” มู่ซีอัศจรรย์ใจอยู่บ้าง นางย่อมต้องรู้จักนภาจรัสวารีไพศาล แม้ว่านางจะเป็นแม่ทัพบัญชาการศึก ฝีมือในศาสตร์อสูรทั่วไปของนางธรรมดาสามัญยิ่ง แต่นางยังคงทราบเรื่องราวเกี่ยวกับนภาจรัสวารีไพศาล ศึกทลายคุกของคุกชั้นที่หนึ่งครั้งสุดท้าย มิทราบตั้งกี่ปีล่วงมาแล้ว?เห็นมู่ซีในที่สุดค่อยมีสีหน้าสนอกสนใจ บุรุษกลางคนอารมณ์ดีขึ้นเล็กน้อย รีบเล่าว่า “ว่ากันว่าศึกทลายคุกครั้งนี้มีประจักษ์พยานมากมายได้เห็นกับตา การสู้รบดุเดือดรุนแรงยิ่ง แต่สุดท้ายบุรุษหนุ่มลึกลับเป็นฝ่ายได้ชัย แต่เรื่องนี้กลับเพิ่งเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น หลังจากนั้นไม่นาน มีข่าวลือแพร่สะพัดไปทั่ว ว่าบุรุษหนุ่มผู้นี้ท้าทายสมาพันธ์อัจฉริยะ”“มีคนลอบก่อกวนเรื่องราว” มู่ซีเลิกคิ้วเรียวงาม“ผู้น้อยก็คิดเช่นนั้น” บุรุษกลางคนกล่าวสืบต่อ “แต่บุรุษหนุ่มไม่ได้ออกมาปฏิเสธ ต้าเหริน นิสัยใจคอของสม
