นั้น ยังไม่ถึงขั้นน ำมำใช้ประโยชน์ได้ ทว่ำหมอกภูตที่เต็มไปด้วยอันตรำยส ำหรับพวกมัน มิเพียงไม่เป็นอันตรำยต่อพวกค่ำยเว่ย แต่ยังเป็นประโยชน์นับอเนกอนันต์ คนที่เคยชินกับกำรบุกทะลวงเข่นฆ่ำไปทุกทิศทำงอย่ำงพวกมัน ไหนเลยจะไม่อิจฉำตำร้อนได้?“อย่ำไปอิจฉำพวกมันเลยน่ำ!” เหนียนลู่จัดแต่งเสื้อผ้ำพลำงกล่ำว “เจ้ำสำมำรถลอกเลียนหัวหน้ำของเรำได้ หำกเจตจ ำนงกระบี่ของเจ้ำบรรลุถึงขั้นแปลงรูปลักษณ์ ก็ไม่ต้องเกรงกลัวกำรกัดกร่อนของสิ่งใดอีก แม้แต่หมอกภูตจิ๊บจ๊อยนี้ก็ย่อมไม่ใช่ข้อยกเว้น”เหลยเผิงพูดไม่ออกรอบกำยม้ำฝำนคล้ำยมีก ำแพงล่องหนชั้นหนึ่ง หมอกภูตสีด ำแดงไม่สำมำรถเข้ำใกล้พื้นที่รอบๆ มันได้ ทุกคนไม่ได้รู้สึกว่ำมีพลังปรำณผันผวนใดๆ นั่นหมำยควำมว่ำหัวหน้ำม้ำฝำนไม่ได้ใช้พลังปรำณ พื้นที่ก ำแพงล่องหนนี้เกิดขึ้นตำมธรรมชำติ หลังจำกที่ม้ำฝำนบรรลุถึงเจตจ ำนงกระบี่แปลงรูปลักษณ์อย่ำงไรก็ตำม เทียบกับกำรเริ่มฝึกปรือเคล็ดองครักษ์ทุกข์ยำกใหม่ตั้งแต่ต้น กำรบรรลุเจตจ ำนงกระบี่แปลงรูปลักษณ์ยังยำกเย็นแสนเข็ญยิ่งกว่ำ เว้นเสียแต่ว่ำพวกมันจะฝึกปรือจนเข้ำสู่ด่ำนจินตัน ไม่ใช่ว่ำทุกผู้คนล้วนเป็นสัตว์ประหลำดที่สำมำรถบรรลุเจตจ ำนงกระบี่แปลงรูปลักษณ์ตั้งแต่ยังอยู่ในด่ำนหนิงม่ำยเสียเมื่อไร แต่กระนั้นจำกหนิงม่ำยไปสู่จินตัน ระดับควำมยำกเย็นนี้… …“ท่ำนย่ำเจ้ำเถอะ!” เหลยเผิงพ่นลมหำยใจหนักๆ อย่ำงขุ่นเคืองอย่ำงไรก็ตำม แม้ว่ำทุกคนรู้สึกอึดอ
