ระแสอากาศเปล่งเสียงแหลมราวกับลูกธนูพุ่งแหวกอากาศด้วยความเร็วสูงเคล้ง!ตามมาด้วยเสียงโลหะกระทบกันดังเกรียวกราว เกราะสีดำบนร่างกายพลันปรากฏชิ้นโลหะรูปขนนกยาวสีทองสลับดำจำนวนมากจั่วม่อตะลึงงันอาเหวินรูปร่างผอมบางตั้งแต่แรก เมื่อเพิ่มขนนกยาวสีทองสลับดำเหล่านี้มันยิ่งดูว่องไวปราดเปรียวกว่าเดิม อาเหวินงอขาลงเล็กน้อย จากนั้นร่างหายวับไปกับตารวดเร็วยิ่ง! จั่วม่อม่านตาหดแคบลง สายตาของมันนับว่าแหลมคมเหนือผู้ใด แต่ยังสามารถมองเห็นแค่เพียงเงาสีดำยาวเป็นทางสายหนึ่งเท่านั้น ต้องประหลาดใจไม่น้อย ด้วยความเร็วของอาเหวินในเวลานี้ เว้นเสียแต่ว่าจั่วม่อจะใช้ปีกแสงศูนยตา มิฉะนั้นได้แต่รับประทานฝุ่นเบื้องหลังอาเหวินเท่านั้น“เด็กน้อยผู้นี้พรสวรรค์ไม่เลวเลยจริงๆ” ผูเยาอดไม่ได้ โผล่ออกมาอย่างกะทันหัน “ดูให้ดี นี่คือความห่างชั้นอย่างแท้จริง! มันเพียงอาศัยวิชาสวะดังเช่นเคล็ดองครักษ์ทุกข์ยาก ยังฝึกปรือได้ถึงขั้นนี้ เจ้าไม่รู้สึกละอายใจบ้างหรือไร?”“ละอายใจ? ไฉนข้าต้องละอายใจ?” จั่วม่อตอบโต้ทันควัน กระทั่งสายตายังไม่เหลือบแลผูเยา “มันยิ่งแข็งแกร่งเท่าใด ก็ยิ่งดีสำหรับข้าเท่านั้น”ผูเยาค่อยนึกได้ว่าเจ้าคนที่เบื้องหน้าผู้นี้ มีใบหน้าหนาถึงเพียงไหน กับแค่การเยาะเย้ยถากถางระดับนี้ ย่อมไม่สะกิดผิวหน้าของมันจั่วม่อลูบคาง กล่าวอย่างไม่อ้อมค้อม “ไม่เลว ไม่เลวจริงๆ! อาศัยความเร็วนี้ ต่อไปพวกเราคงไม่ต้องใช้กลยุทธ์เต่าอมตะแ
