ล้ว มันสามารถเหาะเหินได้หรือไม่? หากเหาะเหินได้เร็วเท่านี้ด้วยก็ประเสริฐยิ่ง!”“อย่าคาดหวังสูงเกินไป” ผูเยาพอเห็นสีหน้าอิ่มอกอิ่มใจของจั่วม่อ รู้สึกทานทนไม่ได้ ต้องหัวร่อเย้ยหยันอย่างเย็นชา “เด็กน้อยผู้นี้พรสวรรค์สูงเยี่ยมจริง แต่คนอื่นๆ เมื่อเทียบกับมันแล้วยังอ่อนด้อยอยู่มาก พวกมันได้แต่เป็นองครักษ์ทุกข์ยากเกราะหนักเท่านั้น” กล่าวถึงตรงนี้น้ าเสียงพลันเปลี่ยนไป “ที่แท้สำนักเหล่านั้นล้วนมีดวงตาสุนัขทั้งสิ้น! เมล็ดพันธุ์อันล้ าเลิศเช่นนี้ ยังปล่อยให้เป็นเพียงทาสฝึกตน”ผูเยาเริ่มพฤติการณ์ดูหมิ่นเหยียดหยามทุกผู้คนตามปกติของมันจั่วม่อไม่แยแสสนใจผูเยา จับตามองอาเหวินอย่างจริงจัง ความเร็วของอาเหวินเรียกได้ว่าสูงส่งสุดยอด เทียบได้กับเซียนกระบี่ยามที่พวกมันขี่กระบี่เหินบิน ส่วนความคล่องแคล่วปราดเปรียวของมัน ถึงกับเหนือล้ ากว่าเซียนกระบี่เสียอีกสำหรับจั่วม่อ ผู้ซึ่งยามนี้เรียกได้ว่าเป็นมือเก่าอันเผ็ดร้อนผู้หนึ่ง ย่อมเห็นซึ้งกระจ่างว่าด้วยความเร็วอันน่าอัศจรรย์เช่นนี้ ในการต่อสู้จริงจะเป็นข้อได้เปรียบมากมายถึงเพียงไหนทันใดนั้น อาเหวินที่กลางเวหาพลันพลิกร่างวูบ หอกสีดำในมือสะบัดแทงออกมาอย่างเกรี้ยวกราดชิ้ง!ห่างออกไปสามสิบจั้งเบื้องหน้ามัน ปรากฏปลายหอกแทงออกมาจากอากาศธาตุอย่างเฉียบพลัน!“นี่คืออะไร?” จั่วม่อสะท้านขึ้นเฮือกหนึ่ง“ทะลวงว่างเปล่า เพียงเคล็ดลับเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น อย่าได้ทำเป็นกระต่าย
