ตื่นตูมไปหน่อยเลย” ปากแม้กล่าวเช่นนี้ แต่ผูเยาก็ไม่อาจปิดบังเค้าความภาคภูมิใจบนใบหน้าของมันได้ “ยังอายุเยาว์ แต่กลับบรรลุทะลวงว่างเปล่า ในหมู่องครักษ์ปิศาจนับว่าหาได้ยากยิ่ง”จากนั้นผูเยาสุ้มเสียงเปลี่ยนเป็นเศร้าเสียดายอยู่บ้าง “ซึ่งความจริงพรสวรรค์ของซู่หลงก็ไม่เลวนัก แต่น่าเสียดายที่มันเริ่มต้นฝึกปรือตอนที่อายุมากเกินไปสักหน่อย”คนอื่นๆ ได้แต่ทอดถอนชมเชย พวกมันถลึงตากลมกว้าง ชมดูตาไม่กะพริบ เกรงจะพลาดรายละเอียดใดไป หลายเคล็ดลับที่อาเหวินสำแดงออกมาในยามนี้ สำหรับพวกมันแล้วนับเป็นแรงบันดาลใจอันยิ่งใหญ่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเหล่าไพร่พลค่ายเว่ยที่ฝ่าด่านสำเร็จและก่อกำเนิดอาวุธของพวกมันแล้วกลางอากาศ อาเหวินดูเหมือนจะไม่ตกเป็นทาสของขอบเขตพื้นที่อีกต่อไป ปลายหอกของมันทะลวงผ่านช่องว่างมิติ ปรากฏขึ้นได้ทุกหนแห่งภายในรัศมีหนึ่งร้อยจั้ง ปล่อยออกรั้งเข้าดั่งใจปรารถนาผูเยาอารมณ์ดียิ่ง เริ่มโอ้อวดทันที “อันที่จริง องครักษ์ทุกข์ยากเช่นเด็กน้อยผู้นี้นับว่าหาได้ยากนัก หน้าที่รับผิดชอบที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของบรรดาองครักษ์ปิศาจ ก็คือปกป้องจู่เหรินของพวกมัน ไม่ใช่การเข่นฆ่าสังหารศัตรู ดังนั้นเป็นเหตุผลว่าองครักษ์ปิศาจมักจะร่างใหญ่กำยำ ผู้คนจากค่ายเว่ยนี้นับว่าอ่อนแอเกินไปมาก องครักษ์ปิศาจที่ยอดเยี่ยมที่สุด เป็นปิศาจวัวเทือกเขากับปิศาจแรดศิลา หากให้พวกมันฝึกปรือเคล็ดองครักษ์ทุกข์ยาก จุ๊จุ๊ พวกมันจะเป็นภูเขาเคล
