้นที่หนึ่งแล้ว นางรีบเข้าสู่ห้วงฌานสมาธิ ดิ่งลงไปยังคุกชั้นที่หนึ่งในบัดดล
“อ๊าก มารดามันเถอะ!” เจ็บปวดรวดร้าวจนแทบอยากตาย จั่วม่อคำรามออกมาดังสนั่นเป็นเวลานานมากแล้วที่จิตสำนึกของมันไม่ได้รับบาดเจ็บ ความเจ็บปวดเจียนตายที่ขาดหายไปนานปรากฏขึ้นอีกครั้ง มิหนำซ้ าความเจ็บปวดดูเหมือนจะรุนแรงกว่าในอดีตมาก“นี่คือจุดจบของการพยายามอวดโอ่โอหังและดื้อดึง” ผูเยาเยาะเย้ยอย่างเฉื่อยชา“โอย… …โอย ที่แท้เป็นผู้ใดวางแผนเล่นงานข้า? ไม่ได้ ความเจ็บปวดนี้ข้าไม่อาจกล้ ากลืนฝืนทนได้ ข้าจะต้องเอาคืน!” จั่วม่อผู้เจ็บปวดเจียนตาย ยังมิวายอาฆาตมาดร้าย“เจ้าไม่ใช่คู่มือของมัน” ผูเยาขัดคออย่างไร้ปราณี“ยังไม่เคยลองประมือดู จะรู้ได้อย่างไร? รีบบอกมา! มันเป็นใคร!” จั่วม่อดูท่าไม่คิดเลิกราง่ายๆ เต็มไปด้วยเจตนาฆ่าฟันล้นปรี่“คงหมิงเชียนหลิว” (นภาจรัสพันธารา)“คงหมิงเชียนหลิว? นั่นมันตัวอันใด?” จั่วม่อเอียงคอถาม สีหน้าใคร่รู้“ไม่ใช่ตัวอันใด เพียงแค่อสูรน้อยอายุสามร้อยกว่าปีเท่านั้น”“ชิ เพียงแค่อสูรน้อยอายุสามร้อยกว่าปีตนหนึ่ง” จั่วม่อไม่เห็นสำคัญ จากนั้นกล่าวเสียงต่ า “อสูรเฒ่าอายุหลายพันปีอย่างเจ้ายังไม่นับเป็นอะไร นี่แค่สามร้อยกว่าปี… …”ผูเยาเส้นเลือดบนขมับเขียวปูดโปน แต่ยังพยายามสะกดอารมณ์ “มันเข้าใจลมหายใจวารี”“ลมหายใจวารี?” จั่วม่อตื่นตัวขึ้นมาทันที กล่าวอย่างเขื่องโขว่า “ลมหายใจวารีแล้วเป็นไร? ยังมิใช่ถูกศาสตร์บำบ
