ิ้มจางๆ แทบมองไม่เห็น มันยังคงชักจูงจั่วม่ออย่างต่อเนื่อง “ลองนึกดู ลมหายใจวารีนี้เป็นเพียงสิ่งที่ได้จากศึกทลายคุกของคุกชั้นแรกเท่านั้น คุกสิบนิ้วแต่ละชั้นล้วนมีสิ่งที่ดี เฉพาะสิ่งที่อยู่ในคุกชั้นถัดๆ ไปเท่านั้น จึงสามารถเรียกได้ว่าเป็นสมบัติที่แท้จริง!”“แต่ละคุกล้วนมีสมบัติของตัวเองหรือ?” จั่วม่อตาลุกวาบ“เป็นไร? เจ้าสนใจหรือไม่?” ผูเยาเหลือบมองจั่วม่อ แสร้งทำท่าเป็นไม่แยแสสนใจ“สนใจ! สนใจยิ่ง!” จั่วม่อพยักหน้ารัวๆ ถูมือไปมา พลางกล่าวอย่างรุ่มร้อนและกระตือรือร้น “ผูเยา ไปเอาสมบัติทั้งหมดกันเถอะ! สมบัติตั้งมากมาย ไม่อาจปล่อยให้เสียเปล่า!”“นี่ขึ้นอยู่กับฝีมือของเจ้า” ผูเยาไม่ได้คล้อยตาม “ศึกทลายคุกหลังจากนี้มีแต่จะร้ายกาจขึ้นกว่านี้”ในสายตาของจั่วม่อเห็นจิงสือนับไม่ถ้วนบินโฉบไปมา มันน้ าลายไหลย้อย กล่าวด้วยรอยยิ้มโง่งม “ไม่เป็นไร เราสามารถค่อยๆ บดขยี้มัน บดขยี้พวกมันจนตาย!”ลูกแก้วลมหายใจวารีอัศจรรย์พันลึกอย่างที่คาดไว้ หลังจากนั้นไม่นาน อาการบาดเจ็บทางจิตสำนึกของจั่วม่อก็ทุเลาหายดี จั่วม่อเต็มไปด้วยความประหลาดใจและนิยมชมชื่น ยิ่งกระหายอยากต่อสมบัติอื่นมากขึ้นกว่าเดิม“ไปเถอะ เจ้ายังไม่ได้ตั้งนามสนามประลองในคุกของเจ้า” ผูเยาร้องบอก พลางดึงจั่วม่อเข้าไปในนภาจรัสวารีไพศาลในทันทีจั่วม่อเหม่อมองสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคย อ้าปากหวอ สีหน้าตะลึงงันแม่น้ าลำธารสลับซับซ้อนในกาลก่อนหายไปหมดสิ้น แผ่
