นหินที่เป็นพื้นใต้ฝ่าเท้ามันก็หายไป สิ่งที่แทนที่คือตารางสี่เหลี่ยมจัตุรัสต่างสีสัน เห็นแผ่นตารางสี่เหลี่ยมหลากสียืดขยายออกไปสุดลูกหูลูกตา ประดุจกระดานหมากรุกใหญ่โตมโหฬารไร้ที่สิ้นสุดกระดานหนึ่ง“นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”“ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอันใด” ผูเยาระงับความตื่นตระหนกในใจ ฝืนกล่าวเสียงราบเรียบ “เจ้าทำลายคุกชั้นที่หนึ่งซึ่งผู้อื่นทิ้งเอาไว้ก่อนหน้าเจ้า ดังนั้นคุกชั้นที่หนึ่งจึงถูกสร้างขึ้นใหม่”“อ้อ ที่แท้เป็นเช่นนี้” จั่วม่อเผยสีหน้าเข้าใจทันทีสองเท้าพามันก้าวไปข้างหน้าโดยไม่ได้ตั้งใจ เหยียบลงไปบนสี่เหลี่ยมจัตุรัสสีเขียว ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น มันก้าวต่อไปยังสี่เหลี่ยมอื่นๆ ยังคงไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลงดูเหมือนว่ามันเพิ่งจะเปลี่ยนรูปโฉมความตื่นตะลึงในหัวใจจั่วม่อเลือนหายไป รู้สึกน่าเบื่อยิ่ง สีหน้ากลับเป็นปกติทันใดนั้นเอง ฉากเบื้องหน้ามันพลันแปรเปลี่ยนอีกครั้งมันคล้ายพุ่งทะยานขึ้นไปยังตำแหน่งที่สูงลิบ ก้มมองลงมาจากมุมมองห่างไกลมันเห็นกระดานหมากรุกขนาดมหึมา กลุ่มแผ่นสี่เหลี่ยมเหล่านั้นดูกระจัดกระจาย แต่ก็รวมกันเป็นรูปร่างอันแปลกประหลาด ทว่าจั่วม่อกลับรู้สึกว่าร่างนี้ดูคุ้นตาอยู่บ้างพลันตระหนักอย่างรวดเร็วว่าเป็นลวดลายโครงสร้างอันใด สัตว์ร้ายแดนร้าง นั่นคือสัตว์ร้ายแดนร้าง!“มอบนามให้แก่มัน” เสียงแผ่วเบาของผูเยาดังขึ้นข้างหูของจั่วม่อ“กระดานหมากรุกสัตว์ร้ายแดนร้าง!” จั่วม่อใจกระตุกวูบ โพล่งออก
