ดอกไม้ก็กระจัดกระจาย เปลี่ยนแปลงรูปร่างเป็นครั้งคราวมองจากยามนี้ ไม่ทราบจะแยกเพศพวกมันด้วยวิธีใด?คำถามอันลึกซึ้งนี้ เป็นปัญหากับจั่วม่ออยู่บ้างผมสีแดงเพลิงของฉี รวมกับรูปโฉมประดุจราชสีห์ เมื่ออยู่ในกลุ่มตัวประหลาดนี้กลับดูธรรมดาสามัญเสียจนไม่ดึงดูดความสนใจไปเลย แต่จั่วม่อก็สังเกตเห็นมันในทันที เนื่องเพราะในหมู่อสูรกลุ่มนี้นับมันแข็งแกร่งที่สุด ทั้งยังไม่ใช่แข็งแกร่งกว่าเพียงเล็กน้อยพอฟังคำที่ฉีเรียกหนานเยว่ จั่วม่อพลันตระหนักถึงฐานะของฉีในทันที“ท่านที่นับถือที่แท้เป็นเหล่าซือของหนานเยว่? อา เสียคารวะแล้ว ข้าเป็นลูกพี่ลูกน้องของหนานเยว่” จั่วม่อประสานมือ กล่าวอย่างยิ้มแย้มลูกพี่ลูกน้อง?คนทั้งหมดเหลียวมองจั่วม่อกับหนานเยว่สลับไปมาอยู่หลายรอบ สีหน้าของพวกมันกลายเป็นฉงนงงงวยในบัดดลความสามารถในการโป้ปดของต้าเหริน…น่าอนาถอย่างแท้จริง! หนานเยว่อับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี ไม่ว่ามองจากมุมไหน ต้าเหรินก็ไม่มีส่วนใดที่บ่งบอกว่าเป็นคนตระกูลเดียวกับนางแม้แต่น้อย แต่ในเมื่อต้าเหรินกล่าวเช่นนี้ นางก็ได้แต่ฝืนกล่าวคล้อยตาม “อา ใช่ใช่ ญาติห่างๆ ของข้าเอง”ห่างๆ … อสูรทั้งหมดค่อยแสดงสีหน้าเข้าอกเข้าใจฝีมือโป้ปดสุดอนาถเช่นนี้ได้แต่หลอกลวงเหล่าศิษย์ที่อ่อนต่อโลก แต่ไหนเลยจะตบตาอสูรเฒ่ามากประสบการณ์ดังเช่นฉีได้? แต่ผู้อื่นเมื่อไม่ยินดีบ่งบอกความเป็นมาฉีก็ไม่กล่าวเปิดโปงทุกผู้คน ผู้ใดไม่มีความลับของตน?“ท่าน
