หญ่ กงซุนชำก็กระตือรือร้นที่จะทดลองในบัดดลแม่ทัพบัญชำกำรศึกไม่ใช่คนปกติธรรมดำจริงๆ!จั่วม่อร ำพึงในใจ แต่กำรลงมือของมันไม่ได้ชักช้ำเลย ยังคง ‘ตกปลำ’อย่ำงต่อเนื่อง แต่ครำวนี้ แหล่งก ำเนิดวิญญำณมอบให้ศิษย์น้องกงซุนดูดซับแทน กงซุนชำก็ไม่ปฏิเสธ ตั้งอกตั้งใจดูดกลืนให้มำกที่สุดหลังจำกนั้นสักครู่ กงซุนชำบนใบหน้ำปรำกฏรอยแดงซ่ำนสองรอยที่ข้ำงแก้มคล้ำยก ำลังเมำมำย กระแทกนั่งลงขัดสมำธิท่ำดอกบัวในบัดดลจั่วม่อหยุดมือ พลังบ ำเพ็ญเพียรของศิษย์น้องกงซุนยังคงตื้นเขินเกินไป กว่ำจะดูดซับและย่อยสลำยแหล่งก ำเนิดวิญญำณเหล่ำนี้ได้อย่ำงสมบูรณ์ ยังต้องใช้เวลำอยู่บ้ำง ดังนั้นมันเริ่มกลืนกินแหล่งก ำเนิดวิญญำณด้วยตัวเองต่อไป สิ่งนี้ก็เป็นอำหำรชั้นเลิศส ำหรับมันเช่นกันอำณำเขตของหมอกภูตคล้ำยไม่มีที่สิ้นสุด และดูเหมือนว่ำวิญญำณภูตที่อยู่ภำยใน ก็มีจ ำนวนมำกมำยไม่รู้จักจบสิ้นเช่นกัน พวกมันยังคงไหลบ่ำมำ และถำโถมเข้ำหำแผ่นจำนดินนภำเก้ำแปลงไม่ขำดสำย แต่ไม่มีตนใดสำมำรถสัมผัสแผ่นจำนดินนภำเก้ำแปลงได้ ล้วนถูกศำสตร์อสูรน้อยจู่โจมใส่ สลำยไปดุจหมอกควัน ทิ้งไว้เพียงแหล่งก ำเนิดวิญญำณเส้นบำงๆสองชั่วยำมให้หลัง กงซุนชำลืมตำขึ้นอีกครั้ง สีหน้ำเบิกบำนใจ มันกระโดดลุกขึ้น กล่ำวด้วยใบหน้ำหนำเท่ำก ำแพงเมือง “ศิษย์พี่ มำต่อกันเถอะ!”จั่วม่อพยักหน้ำรับ ไม่เปลืองวำจำมำกควำม ร่ำยศำสตร์อสูรน้อยอย่ำงต่อเนื่องแต่ละวิชำของศำสตร์อสูรน้อยทั้งห้ำร
