้อยวิชำ ถูกใช้ออกมำหลำยครั้งหลำยหนรวมถึงศำสตร์อสูรระดับต่ ำบำงวิชำที่มันเรียนรู้จำกคุกนภำจรัสวำรีไพศำล หรือไม่ก็ทดลองผสำนรวมศำสตร์อสูรน้อยที่ผิดแผกแตกต่ำงเข้ำด้วยกัน ศำสตร์อสูรน้อยล้วนใช้พลังจิตส ำนึกเพียงน้อยนิด จั่วม่อยังช่ ำชองช ำนำญในกำรควบคุมใช้พลังงำนให้น้อยที่สุด รวมกับที่ว่ำมันดูดซับแหล่งก ำเนิดวิญญำณอย่ำงต่อเนื่อง พลังจิตส ำนึกเติบโตขึ้นไม่หยุดยั้ง ดังนั้นแม้ตกปลำติดต่อกันหลำยชั่วยำม แต่ไม่รู้สึกหนักหน่วงกินแรงแม้แต่น้อยหนนี้กงซุนชำดูดกลืนแหล่งก ำเนิดวิญญำณได้มำกกว่ำครำวที่แล้วสองส่วน ก่อนจะกระแทกนั่งลงเข้ำฌำนอีกครั้งสิบชั่วยำมให้หลัง จั่วม่อค่อยรู้สึกเหน็ดเหนื่อยอยู่บ้ำง รีบเก็บแผ่นจำนดินนภำเก้ำแปลงเข้ำไปในแหวน เมื่อไม่มีเหยื่อล่อ เหล่ำวิญญำณภูตก็แตกฮือออกไปทันทีรอบข้ำงเงียบสงบลงในพริบตำจั่วม่อทรุดนั่งขัดสมำธิ ดวงดำวทั้งสิบในจิตส ำนึกสว่ำงไสวเรืองรอง แสงดำวที่สำดส่องลงมำคล้ำยเปลี่ยนเป็นสำยหมอกที่มีตัวตนมันสำมำรถรู้สึกได้ ว่ำพลังจิตส ำนึกของมันเต็มปรี่จนแทบจะล้นทะลักออกมำมันใช่ก ำลังจะฝ่ำด่ำนรุดหน้ำหรือไม่?จั่วม่อสะท้ำนใจครำหนึ่ง แต่ยังไม่ค ำนึงถึง รีบโคจรพลังตำมเคล็ดบ ำเพ็ญสูดปรำณก่อนก ำเนิดทันที
กระบี่ในมือเหวยเสิ้งสำดประกำยวูบ วิญญำณภูตที่กระโจนใส่มันดับสลำยไปในทันที เห็นแหล่งก ำเนิดวิญญำณสองสำมดวงลอยหำยเข้ำไปในกระบี่บินในมือมันกระบี่ยำวสีด ำถืออยู่ในมือแทบจะสูงเกินทรวง
