ักใบสองใบหรือไม่?” จั่วม่อหันไปถามซุนเป่าซุนเป่าตีสีหน้ายุ่งยากใจ “ต้าเหริน การหลอมสร้างไม่ใช่เรื่องยาก แต่เกรงว่าเราจะไม่มีวัตุดิบที่เหมาะสมหลงเหลืออยู่อีกแล้ว”เพื่อที่จะสร้างกระถางภูตแดงเพลิง วัตถุดิบหายากทั้งหมดในคลังสินค้าของเปาอี้ แทบจะถูกกวาดมาจนเกลี้ยงเกลา หากมิใช่ว่าซุนเป่ากับจี๋เหว่ยจูงมือกันไปขอร้องเปาอี้ด้วยตัวเอง เปาอี้แน่นอนว่าจะไม่ปล่อยวัตถุดิบออกมามากมายถึงเพียงนี้จั่วม่อผิดหวังอยู่บ้าง แต่ก็หาได้ประหลาดใจไม่ วัตถุดิบระดับต่ าไหนเลยจะสามารถทานทนต่อพลังปราณอันรุนแรง รวมถึงไฟอีกาทองคำที่ไม่เคยไว้หน้าผู้ใดได้“เป็นข้าละโมบเกินไปจริงๆ!” จั่วม่อหัวร่อเยาะหยันตัวเอง จากนั้นกล่าวต่อซุนเป่ากับจี๋เหว่น “พวกเจ้าทำได้ดียิ่ง! ต่อไปหากต้องการวัตถุดิบใด สามารถร้องขอจากปาอี้ได้เต็มที่ หากไม้ไผ่ผอมนั้นไม่ยินยอม พกวเจ้าก็มาหาข้าโดยตรง”ซุนเป่ากับจี๋เหว่ยลิงโลดยินดีในทันที “ขอบคุณต้าเหริน!”สำหรับคนที่งมงายในการหลอมสร้างอย่างพวกมัน คำสัญญานี้ทำให้พวกมันมีความสุขมากกว่าสิ่งอื่นใดค่ายจินวูมอบความแปลกใจครั้งใหญ่ให้แก่จั่วม่อ ด้วยกระถางภูตแดงเพลิง แรงกดดันที่โถมทับอยู่ในใจมันก็ลดลงมากในทันที พวกมันอาจสามารถสำรวจสถานที่แปลกๆ นี้ได้อย่างเชื่อมั่นและสบายใจยิ่งขึ้น
ออกมาจากเรือขนส่งทาส จั่วม่ออารมณ์ดียิ่ง มันมองไปรอบๆ ทั้งค่ายยุ่งวุ่นวายมาก ทุกคนไม่มีผู้ใดจมอยู่กับความสลดหดหู่ มีแต่จะคร่ าเคร่งฝ
