จ้องมองลูกไขกระดูกธาตุขนาดมหึมาทั้งห้า หากบอกว่าไม่อยากได้ ก็เป็นการหลอกลวงผู้คนแล้ว แต่เมื่อจั่วม่อเห็นเจดีย์น้อยที่น่ารักเชื่อฟังอยู่ข้างกาย หัวใจก็อุ่นวาบ ความโลภสลายวับไปจั่วม่อลูบหัวเจดีย์น้อยอย่างเอ็นดู กล่าวอย่างยิ้มแย้มว่า “ประเสริฐ นำพวกมันกลับไปเถอะ พวกมันเป็นของเจ้า”จั่วม่อปรารถนาไขกระดูกธาตุทั้งห้าลูกนี้ชัดๆ แต่กลับปฏิเสธ เจดีย์น้อยดูสับสนงุนงงไม่เบา“มีแต่ไขกระดูกห้าธาตุนี้เท่านั้น ที่สามารถช่วยให้เจ้าสร้างแหล่งกำเนิดปราณห้าธาตุขึ้นในอนาคต เมื่อเจ้ามีแหล่งกำเนิดปราณห้าธาตุ เจดีย์น้อยของเราจะแข็งแกร่งยิ่งกว่าผู้ใด!”เจดีย์น้อยไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่รู้สึกถึงความสุขของจั่วม่อ มันก็บินวนรอบๆ จั่วม่ออย่างมีความสุขด้วยปัง!ทันใดนั้นจั่วม่อรู้สึกแผ่นดินสะท้านโลกสะเทือน ต้องใจหายวาบ หรือว่าวิญญาณภูตเหล่านั้นหวนกลับมาอีก?มันรีบกวาดจิตสำนึกออกไปตรวจสอบ เพียงเพื่อพบว่าความวุ่นวายนี้เป็นฝีมือของนกโง่นกโง่คล้ายล่วงรู้ว่าจั่วม่อจับตามองอยู่ภายใน นางเหลือกตารอบหนึ่ง ไม่แยแสสนใจจั่วม่อ ใช้ปากคาบเจดีย์น้อยขึ้นมา สะบัดปีก มุ่งหน้ากลับไปยังค่ายระหว่างทางนางพบพานสือผิ่น สือผิ่นเมื่อเห็นนกโง่คาบเจดีย์น้อยกลับมาใบหน้าค่อยทอแววโล่งใจเล็กน้อย แต่แล้วสีหน้ากลับกลายเป็นน่าเกลียดสุดทนดูในบัดดล เห็นนกโง่วาบผ่านไปราวกับสายฟ้าสายหนึ่ง หายวับไปกับตาความเร็วนี่มัน… …ขบกรามกรอด สือผิ่นเร่งเร้าจันทร์เสี้ยวส
