ีดำไปถึงขีดสุด ไล่ตามไปด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมด แต่ยังคงไม่เห็นนกโง่แม้แต่เงาหลังคราวก่อนสือผิ่นยังไม่ยอมรับความพ่ายแพ้ใต้กรงเล็บของนกโง่ แต่ความเร็วที่นกโง่สำแดงออกมาในยามนี้ ทำให้มันแทบหายใจไม่ออกตระหนักถึงฝีมืออันห่างชั้นกันถึงเพียงนี้ น่าแปลกที่สือผิ่นไม่เพียงไม่ท้อแท้สิ้นหวัง กลับกระตุ้นสัญชาตญาณต่อสู้ของมันขึ้นมาแทน!หากกระทั่งนกตัวหนึ่งยังเอาชนะไม่ได้ มันจะไปถึงยอดเขาของระดับสิบได้อย่างไร?บนจันทร์เสี้ยวสีดำ สือผิ่นกำหมัดแน่น เม้มปากเป็นเส้นตรง ใบหน้าสีชมพูเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นในเวลาเดียวกัน นกโง่นำเจดีย์น้อยกลับไปถึงค่าย จั่วม่อถอยออกจากห้วงฌานสมาธิ เมื่อเศษเสี้ยวจิตสำนึกขนาดมหึมาย้อนกลับคืนเข้าสู่ร่าง ประหนึ่งกระแสน้ าอันเปี่ยมล้นสมบูรณ์ไหลบ่าลงสู่บ่อลึกอย่างฉับพลัน ปริมาณน้ าภายในบ่อพุ่งพรวดขึ้นในบัดดลจั่วม่อรู้สึกสุขสบายจนแทบครวญครางออกมาสามเท่า!พลังจิตสำนึกภายในร่างมันเติบโตขึ้นถึงสามเท่า!นี่เป็นปริมาณที่ทำให้จั่วม่อแทบสติฟั่นเฟือน เมื่อลืมตาขึ้น มันรู้สึกราวกับเพิ่งผ่านความฝันอันมหัศจรรย์ รุดหน้าสามเท่าในชั่วข้ามคืน เรื่องราวที่เป็นไปไม่ได้เช่นนี้มันกระทั่งฟังยังไม่เคยได้ยินได้ฟังมาก่อน อย่าว่าแต่จะเกิดขึ้นกับร่างกายตัวเองจั่วม่อรีบแล่นไปหาผูเยา “ผู เกิดอะไรขึ้น?”ผูเยาสีหน้าสงบราบเรียบ ไม่ได้ดูแตกต่างไปจากเดิมแม้แต่น้อย เพียงเบ้ปากกล่าวอย่างเฉื่อยชาว่า “ไม่มีใด เจ้าก็แค่ประ
