นวิชาความรู้ขั้นพื้นฐานที่สุดสำหรับการบำเพ็ญเพียรวิถีอสูรทว่า… …พลานุภาพที่ปะทุขึ้นระหว่างฝ่ามือทั้งสองข้างนี้… …ลำแสงเศษเสี้ยวสุดท้ายไหลออกจากมือซ้ายของจั่วม่อจนหมดสิ้น เข้าห่อหุ้มมือขวาของมันไว้อย่างสมบูรณ์ซู่ว แกรก!จั่วม่อรู้สึกลำแสงเจิดจรัสระเบิดวาบตรงช่วงอกอย่างฉับพลัน พลังอำนาจที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายทำลายล้างก่อกำเนิดขึ้นในมือขวา ประหนึ่งสัตว์ร้ายมหึมาผู้โดดเดี่ยวและเก่าแก่โบราณ พ่นลมหายใจที่แฝงไว้ด้วยกาลสมัยอันยาวไกล ยืนตระหง่านอย่างอหังการ ทอดตามองโลกหล้าใต้ฝ่าเท้าของมันอย่างเหยียดหยันดูแคลนวิญญาณภูตนับพันนับหมื่นคล้ายกลายเป็นอัมพาตในบัดดล ภายในร่างเจดีย์อันสับสนอลหม่าน กาลเวลาคล้ายหยุดชะงักลงอย่างกะทันหันจากรุนแรงสุดขีด กลายเป็นเงียบสงบสุดขั้วในชั่วพริบตาเดียว ผูเยาเบิกตามองมือขวาของจั่วม่อดุจคนไร้วิญญาณ ในความเงียบสงัดเสมือนตายนี้ เสียงกระซิบรำพึงของมันได้ยินชัดเจนเป็นพิเศษ “… …ศาสตร์บำบวงแดนร้างกาลสมัย… …”ทว่าจั่วม่อกลับไม่ได้ยินคำรำพึงของผูเยา มันกำลังตื่นตะลึงกับพลังสภาวะอันน่าหวาดหวั่นขวัญผวาในมือตัวเอง มันคล้ายสูญเสียความสามารถในการขบคิดใคร่ครวญไปอย่างสิ้นเชิง มือขวาของมันดูเหมือนกรีดวาบไปเบื้องหน้าโดยไม่เกี่ยวข้องใดกับความคิดของมัน เห็นมือขวาข้างนั้นสะบัดวูบอย่างนุ่มนวลและเรียบง่าย ราวกับมัจฉาสะบัดหางเบาๆ คราหนึ่งท่ามกลางแสงสว่างเจิดจ้าบาดตา เงาที่เลือนรางอย่างยิ่งสาย
