ผีสางกลางวันแสกๆ จนถึงขั้นยื่นหน้าเข้าไปเพ่งมองใกล้ๆ “เจ้าเป็นสิ่งมีชีวิตจริงๆ?”คนสีดำตัวน้อยเจตนาฆ่าฟันบนใบหน้าถึงกับแข็งค้าง หางตากระตุก ใบหน้าน้อยๆ เขียวคล้ า แต่ยังคงตอบอย่างจนปัญญา “ใช่!”“ฮะ น่าสนใจจริงๆ … …” จั่วม่อคึกคักขึ้นมาทันที ยื่นมือขวาเข้าไปอย่างฉับพลัน ใช้นิ้วลองจิ้มๆ ตามใบหน้าลำตัวของคนสีดำตัวน้อยอย่างกระหายใคร่รู้ “อ้อนุ่มนิ่มอยู่บ้าง… …”เจตนาฆ่าฟันพลุ่งพล่านขึ้นบนใบหน้าคนสีดำตัวน้อย ใบหน้าเล็กๆ มืดคล้ ากระชากเสียงว่า “นักสู้ฆ่าได้ หยามไม่ได้!”แต่น่าเสียดายที่น้ าเสียงสดใสแบบเด็กๆ ของมัน แทบจะลบล้างผลของเจตนาฆ่าฟันทั้งหมดให้ไร้ค่าไปเลยทีเดียวอย่างไรก็ตาม จั่วม่อยังคงหดมือกลับอย่างรู้สึกผิดนิดหน่อย แสร้งทำเป็นลูบคาง“อา ตั้งชื่อ ตั้งชื่อ … …” มันพลันสองตากระจ่างจ้า “ ‘โชคลาภ!’ เป็นอย่างไร? ฟังดูยิ่งใหญ่เกรียงไกรพอหรือไม่ … …”คนสีดำตัวเล็กใบหน้ากระตุก พยายามระงับโทสะอย่างยากเย็น เค้นเสียงลอดไรฟันว่า “นักสู้ฆ่าได้ หยามไม่ได้… …”“โอ้ เช่นนั้น ‘จิงสือ’ เป็นอย่างไร?”“นักสู้ฆ่าได้ หยามไม่ได้… …” น้ าเสียงสดใสเหมือนเด็กชักเผยแววท้อแท้“เจ้าไม่ชมชอบจิงสือด้วยหรือ? นิสัยนี้ไม่ดี ดูหมือนว่าเราจะต้องสั่งสอนเรื่องรสนิยมของเจ้าเสียหน่อย เจ้าไม่เคยได้ยินอมตะวาจาประโยคนี้หรือ มีจิงสือสามารถใช้ภูตผีโม่แป้ง… …เอ๊ะ ไม่เลว ‘หมื่นมั่งคั่งจงมาหาข้า’ ชื่อนี้ดีหรือไม่ … …”“นักสู้ฆ่าได้ หยาม
