ภายใต้สายตาอันเปี่ยมด้วยความเสียดายและละอายของผู้นำซีจิ่งหลุน ซูเฉินก็เดินจากหอการค้าว่านเป่าไปอย่างเงียบงัน
แม้ศาลาหมื่นสมบัติจะยอดเยี่ยมเพียงใด…ซูเฉินกลับไม่เคยใส่ใจ
เพราะเขามีความยึดมั่นของตนเอง!
“ผู้คนจากราชวงศ์ต้าหลินมาถึงแล้ว…แม้แต่ผู้นำซีจิ่งหลุนยังปรากฏตัวด้วยตัวเอง ข้ากลัวว่า ‘แดนลับเขาอู่หลง’ คงจะเปิดภายในไม่กี่วันนี้แน่…อาจารย์…ข้าคงจะได้พบท่านแล้วใช่หรือไม่?”
แววตาซูเฉินฉายแสงเลื่อมล้ำ ทั้งคาดหวัง ตื่นเต้น และกังวลในคราเดียวกัน
“ทว่า…ก่อนที่แดนลับเขาอู่หลงจะเปิด ข้าควรจะทะลวงเข้าสู่ขอบเขตจ้าวยุทธ์ให้ได้เสียก่อน!”
ซูเฉินคิดอยู่ในใจ
ตอนนี้ระดับพลังของเขาได้บรรลุถึงขอบเขตแก่นแท้พลังขั้นเก้าแล้ว ลมปราณทั่วร่างบริสุทธิ์สมบูรณ์ พลังแท้ภายในทะยานดั่งมหาสมุทร อีกทั้ง ‘แก่นแท้มังกรแท้’ ทั้งเก้าก็สมบูรณ์ครบถ้วนหากจะทะลวงสู่ขอบเขตจ้าวยุทธ์ ก็ถือว่าไม่ใช่เรื่องยากอีกต่อไป
ซูเฉินเตรียมพร้อมอย่างเต็มที่ เพื่อจะฝ่าทะลวงเข้าสู่ขอบเขตจ้าวยุทธ์ให้ได้!
…
หน้าจวนตระกูลหลิว
หลิวกู่เฉิงและหลิวอวี้หลงกำลังยืนรออยู่
ทันทีที่เห็นซูเฉิน ปฏิกิริยาแรกของหลิวอวี้หลงคือร่างทั้งร่างพลันสั่นสะท้าน ดวงตาเปล่งประกายด้วยความตื่นเต้นยิ่ง
“ซู…ซูเฉิน! ในที่สุดเจ้าก็กลับมาแล้ว!”
เมื่อเห็นซูเฉิน หลิวอวี้หลงรีบกล่าวด้วยน้ำเสียงปนเปความกลัวและตื่นเต้น
สิ่งที่เขาหวาดกลัวก็คือครั้งก่อนซูเฉินลงโทษเขาอย่างหนัก
สิ่ง
