าย “ข้ารู้สึกว่าจุดนั้นไม่ค่อยสมบูรณ์นัก ดังนั้นพยายามลองแก้ไขดู จากนั้นพบว่าผลลัพธ์ค่อนข้างดี จึงยังคงใช้มันอยู่เช่นนี้”จั่วม่อยิ่งมายิ่งตื่นตะลึง รีบโบกมือปฏิเสธ “ไม่ผิด ไม่ผิด เจ้าไม่ได้ทำอะไรผิดเลยแม้แต่น้อย หากศิษย์น้องเจ้ารู้สึกว่ามันได้ผลดี ก็ใช้ไปเถอะ”ที่แท้ขณะที่มันไม่ทันสังเกต ฝีมือในการเพาะเลี้ยงของศิษย์น้องเฉิงก็สูงส่งถึงขั้นนี้แล้ว!“อ้อ เช่นนั้นก็ประเสริฐ!” ฉุนอวี๋เฉิงถอนหายใจโล่งอก แต่แล้วสีหน้ากลับมาเครียดขรึมอีกครั้ง มันย้อนกลับมาจดจ่ออยู่กับหัวข้อสนทนาเดิม “ศิษย์พี่ เจ้าตัวนี้เมื่อมันออกมา มันกลืนกินผีเสื้อปราณไปตัวหนึ่ง ข้าแปลกใจอยู่บ้าง ข้าเลี้ยงดูผีเสื้อปราณมานาน แต่ยังไม่เคยเห็นตัวที่ดุร้ายป่าเถื่อนถึงเพียงนี้มาก่อน”ฉุนอวี๋เฉิงในที่สุดดึงดูดความสนใจของจั่วม่อมายังเรื่องนี้ได้สำเร็จ จั่วม่อพอฟังถึงตอนนี้ ยังอดถามไม่ได้ “แล้วหลังจากนั้นเล่า?”“หลังจากนั้น?” ฉุนอวี๋เฉิงกลืนน้ าลายอย่างฝืดคอ “มันเขมือบผีเสื้อปราณไปอีกไม่น้อยกว่าหนึ่งร้อยตัว ข้าคิดว่าหากปล่อยไว้เช่นนี้ มันคงจะฟาดผีเสื้อปราณทุกตัวจนราบเรียบ จึงนำมันไปรวมไว้กับแมลงพิษบางชนิด แมลงพิษเหล่านี้ข้าเริ่มเพาะเลี้ยงพวกมันในอาณาจักรขุนเขาน้อย ล้วนดุร้ายยิ่ง ทั้งยังมีศักยภาพสูงส่ง ข้าคาดเอาไว้ว่าหลังจากเพาะเลี้ยงต่อไปอีกสักสองสามรุ่น อาจเพาะสร้างสัตว์ปราณระดับห้าออกมาได้สักตัว”ฟังถึงตรงนี้ ความอยากรู้อยากเห็นของ
