ินดีปรีดาในใจ ค้อมกายคำนับชายชราด้านข้างอย่างซาบซึ้งและนอบน้อม “อาจารย์อา ขอบพระคุณสำหรับความกรุณาครั้งนี้!”“ไม่ต้องเกรงใจ เด็กผู้นั้น เกาซิ่ว ข้าก็ชมชอบมันไม่น้อยเช่นกัน นี่ถือเป็นการแก้แค้นแทนมัน” ผู้เฒ่ากล่าวแผ่วเบา “อย่างไรก็ตาม เจ้าจะต้องเลิกแล้วต่อเมืองขุนเขาน้อย หากก่อสงครามขึ้นอีกจนอาณาจักรวารีฟ้ากลายเป็นปั่นป่วนวุ่นวาย หามีผู้ใดได้ประโยชน์ไม่ สำนักอื่นจะไม่เห็นด้วย”“ศิษย์เข้าใจแล้ว” เหยียนหยางรับคำอย่างไม่เกี่ยงงอน แต่ยังอดถามไม่ได้“พวกมันถูกส่งไปที่ใด?”“สามพันโลกดุจหมู่ดาวบนท้องนภา สวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่าพวกมันจะไปโผล่ยังอาณาจักรใด”คนผู้นี้โบกแขนเสื้อวูบ จุดแสงมากมายพวยพุ่งออกจากแขนเสื้อ ลอยเข้าไปในค่ายกล จากนั้นอักขระยันต์บางตัวแปรเปลี่ยนอย่างเงียบเชียบ“เรื่องราวสิ้นสุดเพียงเท่านี้ กลับกันเถอะ”“ขอรับอาจารย์อา แต่ศิษย์ภาวนาว่าพวกมันจะไปโผล่ที่ขุมนรก!”จั่วม่อเหม่อมองไปยังท้องฟ้าตรงหน้าที่คล้ายถูกย้อมด้วยเลือด ทันใดนั้นบังเกิดลางสังหรณ์เลวร้าย กงซุนชา เซี่ยซานและคนอื่นๆ ล้วนมีสีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง ไม่ว่าผู้ก็สามารถเห็นได้ว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง“ที่นี่ไม่ใช่อาณาจักรดอกไม้พระพุทธ!” จั่วม่อกล่าวอย่าวมืดมนอาณาจักรวารีฟ้าไม่มีค่ายกลเคลื่อนย้ายที่เชื่อมต่อกับอาณาจักรทะเลเมฆโดยตรง ดังนั้นก่อนอื่นพวกต้องไปยังอาณาจักรดอกไม้พระพุทธ ในแผนที่อาณาจักรของจั่วม่อมีคำอธิบายรายละเอียดของอา
