ุนเขาน้อยหรืออาณาจักรวารีฟ้า ไม่ว่าเผชิญกับสถานการณ์เลวร้ายสักเท่าใด มันก็ไม่เคยถึงขนาดกลัดกลุ้มตึงเครียดเช่นนี้ มันไม่ทราบว่ามีสิ่งใดรอคอยอยู่เบื้องหน้า มีผู้คนหรือไม่? มีอันตรายอันใดบ้าง?มันไม่ล่วงรู้อะไรเลยความไม่รู้คือความหวาดกลัวที่ลึกล้ าที่สุดในใจมันเห็นความตึงเครียด หวาดกลัวและความรู้สึกไม่มั่นคงแพร่กระจายไปในกลุ่มคนจั่วม่อระงับตัวเองให้สงบลง มันทราบว่ายามนี้ไม่ว่าผู้ใดก็ตื่นตระหนกได้ แต่มันไม่สามารถตื่นตระหนก มันสูดลมหายใจลึกๆ พยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อบังคับสุ้มเสียงให้ฟังดูสงบมากที่สุด “เราจะลองมุ่งหน้าต่อไป ทุกคนเตรียมพร้อมรับการต่อสู้ได้ทุกเมื่อ”ความพยายามของจั่วม่อไม่ได้สูญเปล่า ผู้คนเมื่อเห็นว่าเหล่าป่านยังคงสงบเยือกเย็น ราวกับว่าพวกมันเพิ่งหากระดูกสันหลังของตัวเองพบ ความร้อนรนกระวนกระวายของพวกมันบรรเทาลงไม่น้อย ในเวลานี้เอง ซู่หลงกับกงซุนชาก็ตั้งสติได้ทันควัน สงบลงอย่างรวดเร็วกองกำลังเปิดฉากเคลื่อนไหว เรือขนส่งทาสทั้งห้าลำลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าอีกครั้งเริ่มพุ่งทะยานไปเบื้องหน้าพวกมันยิ่งบินไปบินไป สีหน้าก็ยิ่งหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆรกร้างว่างเปล่า เป็นความรกร้างว่างเปล่าที่บันดาลให้ผู้คนสิ้นหวัง หลังจากบินผ่านไปมากกว่าหนึ่งร้อยลี้ มันยังไม่พบพานสิ่งมีชีวิตใด มีแต่พื้นดินที่ถูกเผาไหม้ดำเกรียม ที่ยังคงมีร่องรอยของโลหิตสีแดง ไม่มีพืชพรรณใดสามารถงอกเงยและเติบโตยอดเขาทั้งหมดล้
